kneuzenparadijs
Vanmiddag werd de kilte in het kneuzenpaleis geregeld verjaagd door de zon die straalde in het kneuzenparadijs.
Een prinsesje, een koningin en een lakei, allen waren even blij. Niet echt uitgelaten omdat er zo het een en
ander de revue passeerde, maar toch iets gemeenschappelijks dat aan de ene kant neigde naar ongebreideld
leedvermaak en aan de andere kant een onvoorwaardelijke intimiteit. Waarin de dingen gezegd konden worden
zoals de dingen oorspronkelijk ook bedoeld zijn.
En nu, weer wat later, zoals ze toen ook bedoeld waren.
Opvoeding, het vader dan wel moeder zijn, het leren omgaan met de veranderde status die wij gedrie”n
mogen delen, de mogelijkheden binnen de beperkingen die zich gelijktijdig voordoen en het feit dat
leedvermaak een prima bron is om de zaken te relativeren. Want waar de zon zo af en toe verstek liet gaan,
de wind aan haar en jas wat knaagde, bleven we toch volharden. Volharden in het nazomergebeuren en waar
geen einde aan de stroom koffie kwam. En de plek die ieder van ons heeft weten in te nemen.
In zekere zin heeft weten te verwerven. Tenminste, zo kijk ik naar de afgelopen middagmomenten aan.
Een prinsesje, een koningin en een lakei, allen waren even blij. Niet echt uitgelaten omdat er zo het een en
ander de revue passeerde, maar toch iets gemeenschappelijks dat aan de ene kant neigde naar ongebreideld
leedvermaak en aan de andere kant een onvoorwaardelijke intimiteit. Waarin de dingen gezegd konden worden
zoals de dingen oorspronkelijk ook bedoeld zijn.
En nu, weer wat later, zoals ze toen ook bedoeld waren.
Opvoeding, het vader dan wel moeder zijn, het leren omgaan met de veranderde status die wij gedrie”n
mogen delen, de mogelijkheden binnen de beperkingen die zich gelijktijdig voordoen en het feit dat
leedvermaak een prima bron is om de zaken te relativeren. Want waar de zon zo af en toe verstek liet gaan,
de wind aan haar en jas wat knaagde, bleven we toch volharden. Volharden in het nazomergebeuren en waar
geen einde aan de stroom koffie kwam. En de plek die ieder van ons heeft weten in te nemen.
In zekere zin heeft weten te verwerven. Tenminste, zo kijk ik naar de afgelopen middagmomenten aan.
Moet je echt wat meer op leeftijd geraken om de ernst en de luim van het leven die plek te geven die de
luim en de ernst op mogen eisen”! Het heeft er veel van. Dien je ‘gepokt en gemazeld’ te zijn om de vraag
te kunnen beantwoorden wat leven voor jou betekent” Wat je plaats is in het totaal, zonder direct te gaan
zweven” Zijn er de varianten van Remi tot een grote mate van altru”sme nodig om de waarde van zijn te
kunnen plekken” Het heeft er veel van. Maar of er ook het een en ander te lachen valt” Welzeker.
Het is het meer wat juist door de beperking nog meer naar voren komt. Alsof het wel aanwezig is maar
zich niet direct op die aanwezigheid laat voorstaan. Het benoemen van wat als een gevoelige snaar de
toon laat klinken. Iets wat aan de ene kant wegsterft maar juist in dat stervende geluid de klank
weergeeft die zich, midden in het leven staande, zo moeilijk laat horen.
Stel dat het kleuren zouden zijn.
Hoe laten kleuren zich omschrijven als er alle varianten te bedenken zijn vanuit een simpel geel,
rood en blauw. Of contouren” Zwart wit wat zich laat vari”ren met alle grijstinten die er te bedenken zijn”
luim en de ernst op mogen eisen”! Het heeft er veel van. Dien je ‘gepokt en gemazeld’ te zijn om de vraag
te kunnen beantwoorden wat leven voor jou betekent” Wat je plaats is in het totaal, zonder direct te gaan
zweven” Zijn er de varianten van Remi tot een grote mate van altru”sme nodig om de waarde van zijn te
kunnen plekken” Het heeft er veel van. Maar of er ook het een en ander te lachen valt” Welzeker.
Het is het meer wat juist door de beperking nog meer naar voren komt. Alsof het wel aanwezig is maar
zich niet direct op die aanwezigheid laat voorstaan. Het benoemen van wat als een gevoelige snaar de
toon laat klinken. Iets wat aan de ene kant wegsterft maar juist in dat stervende geluid de klank
weergeeft die zich, midden in het leven staande, zo moeilijk laat horen.
Stel dat het kleuren zouden zijn.
Hoe laten kleuren zich omschrijven als er alle varianten te bedenken zijn vanuit een simpel geel,
rood en blauw. Of contouren” Zwart wit wat zich laat vari”ren met alle grijstinten die er te bedenken zijn”
Waar gaat dit over zie ik de onbevooroordeelde lezer nu denken” Niet over drie kleine kleutertjes. Ook niet
over drie grote kleutertjes. Dit gaat gewoon over drie mensjes die een poging ondernemen om over dat
meer te praten. Niet zo zeer het verschil accentueren maar meer te kijken naar de overeenkomst. In de gemeenschappelijkheid van ooit dat gesticht, de grote gemene deler.
En het kleine gemene veelvoud wat zich, naar aanleiding van die in het water gevallen re”nie van wat
ooit Duin & Bosch vertegenwoordigde, naar voren kwam. Dat we, ondanks het feit dat onze paden in het
verleden alle varianten kenden van een wegenkaart, zomaar weer op elkaars pad zijn gekomen.
Misschien dat deze bijdrage bol staat van emotie.
Misschien ook dat de buitenstaander daar geen boodschap aan heeft. Terecht!
Maar mijn dank is bijzonder groot als JU tot zover met deze tekst bent gekomen.
Want ik denk dat het mijn sentimenten zijn.
Daarnaast is het een feit dat juist door de beperking en het daarover kunnen praten het
‘lotgenootschap’ zich voordoet. Lotgenoten. Maar naar elkaar toe met een dikke, vette knipoog!
WEGLACHEN
over drie grote kleutertjes. Dit gaat gewoon over drie mensjes die een poging ondernemen om over dat
meer te praten. Niet zo zeer het verschil accentueren maar meer te kijken naar de overeenkomst. In de gemeenschappelijkheid van ooit dat gesticht, de grote gemene deler.
En het kleine gemene veelvoud wat zich, naar aanleiding van die in het water gevallen re”nie van wat
ooit Duin & Bosch vertegenwoordigde, naar voren kwam. Dat we, ondanks het feit dat onze paden in het
verleden alle varianten kenden van een wegenkaart, zomaar weer op elkaars pad zijn gekomen.
Misschien dat deze bijdrage bol staat van emotie.
Misschien ook dat de buitenstaander daar geen boodschap aan heeft. Terecht!
Maar mijn dank is bijzonder groot als JU tot zover met deze tekst bent gekomen.
Want ik denk dat het mijn sentimenten zijn.
Daarnaast is het een feit dat juist door de beperking en het daarover kunnen praten het
‘lotgenootschap’ zich voordoet. Lotgenoten. Maar naar elkaar toe met een dikke, vette knipoog!
WEGLACHEN
Jou zomaar even
uit mijn gedachten
zetten valt,
verdomd,
niet mee.
Jou zomaar even
zonder aanzien
zonder aanzien des
persoons
uit mijn gedachten
struikelen
in vogelvlucht
over
onuitgesproken
woorden.
Ik zet
jou zomaar even
weg
in mij
lach jij,
laat mij
jouw
gedachten
buitelen.
En dat gedachten buitelen… dat haalt mij de koekoek!
Laatste 15 Reacties