Schroom geenszins voor…

Allesgaatineenzindoor dichtte ik ooit en zou ook in één regel te vatten zijn. Zoals deze regel doet vermoeden.
En voorzien van een datum die zich kenmerkt door de cijfercode. 21121991 zonder tussenpozen.
Zonder tussenstrepen. Want met tussenstrepen ziet het er alweer heel anders uit.

21-12-1991.

Mogelijk ontbrak het mij toen aan inspiratie. Om alles in een zin door te laten gaan…
En hield ik mij slechts aan een datum vast… Om mij toch ergens aan vast te houden…
Misschien was ik ook toen enigszins verblind.
Door de gewijzigde verandering. Door een verschoven datum.
Misschien wel stomweg door de tijd.
Want het heeft er veel van dat de onuitgesproken ‘hoorn des overvloed’ zich wat minder
makkelijk laat duiden. Wellicht dat zelfs de hoorn des overvloed een wijle vergist. Stomweg door

Tijd, weet je wel.
Omstandigheid, weet je niet.
Ontwikkeling, bij nader inzien.
Ontdekking en dan in het midden latend wat dan de ontdekking behelst…
Is nieuw mogelijk niet oud, is versleten een kwestie van vergankelijkheid of is er sprake van een
hernieuwing”! Een illusie die op miraculeuze wijze wat wordt opgekalefaterd. Maar strikt genomen
een illusie blijft. En gelijktijdig weer een Ohhh en een Ahhh weet te ontlokken”

Een ondoordachte hereniging tussen een aantal werelden die zich niet nader laten duiden.
Zoals geluk, tevredenheid en vormen van gelukzaligheid iets kunnen zeggen omtrent een bepaalde
gesteldheid. Een gemoedstoestand. Een emotoestand…

En geenszins de toestand die ooit door Hiltermann door de ether schalde. Waar uitspraken werden
gedaan omtrent de toestand in de wereld. Een baken in zijn tijd. En dat veelal op zondag.
Het radiopraatje wat voor enen plaatsvond. En nog weer wat later bleek dat Mr. G.B.J. wel
wat nationale gevoelens had. Ten tijde van… En de Telegraaf zich hier mede schuldig aanmaakte. Toen.
Want op zekere leeftijd blik je terug op de herhaling en komt het steeds meer naar voren:

niet de geschiedenis herhaalt zich maar de mensheid.

De mens in al zijn en haar hoedanigheden. Nukken en grillen.
Interesse en nieuwsgierigheid. Opkomst en afgang. Het dagelijkse afgaan. De boodschap.
Soms een blijde, vaak een droevige. Van nul en generlei waarde.
Of juist wel. Ogenschijnlijk een niemendalletje. Ondertussen…

Het heeft iets van een spoel, een draad die richting geeft.
En zekerheid tot het moment dat de draad slijtage gaat vertonen.
Of wordt geconfronteerd met brute kracht, geweld desnoods.
Of met veroudering. Achterhaald door diezelfde tijd.
Mogelijk verkwanselde tijd. Of juist weer dynamisch in tijd…
De schering en inslag. Een levensboom langs ergens onderweg.
SPOEL
waaromheen
de draad
geweven
het begin is
waar
het eind is

En dan de vraag: hoe te kijken naar dit mogelijke gewauwel.
De noemer als het ware: ‘kijk, daar bloeit één narcis, terwijl een hyacint het kopje laat hangen…’
Want ik kan wel naar dingen kijken en proberen ze, voor mezelf, van een kader te voorzien,
de vraag is alleen of de ander met mij mee kan kijken. Een poging om een richting te bepalen
en de hoop te vestigen om de illusie te vangen.
Of anders gezegd: eigenlijk is het meer de contouren aftasten en de piketpaaltjes thuis laten…
Het dolen wat de mens beweegt en waar den Doolaard zijn pseudoniem op ging baseren.
De herberg met het hoefijzer wat de bloedwraak naar voren bracht. De ettelijke vliegenpoepjes
waarmee de spiegel van de kapsalon mee was opgevrolijkt. Hij schreef daarover en wist direct
de toon te zetten. Alsof het naderende onheil zich in een wolk verborg…
Ook dat is kracht. Ook dat is sterkte! En met die sterkte sluit ik, op dit moment, deze bijdrage af!
Wees bewust van waar JUW krachten zich bevinden! Benut ze! Van dag!
De kracht van de mens is en blijft zijn zwakte!

Ook weer in eenzin! Alsof de zinnen voor zich spreken! Wat ze dan ook doen, vandaag!

Want vandaag doet alles zich gespiegeld voor!