En nu even…

Daar liep ik gisteren wat mee rond te sjouwen: alles of niets. Een uitspraak die regelmatig over de lippen
van de mens kan komen. Die ook ik wel naar voren heb gebracht. En waarvan ik de reikwijdte van die
uitspraak niet geheel kon bevroeden. Want wat is alles” En wat is dan het niets” Stel dat alles zich laat
omvatten. Dat onder alles alles wordt volstaan. Dat er dan nergens enige twijfel een rol kan gaan spelen.
En dat door alles ook alles wordt voldaan. Dat hemel en aarde niet meer hoeven te bewegen. En dat ieder
gelijk direct in de kiem wordt gesmoord. Omdat dat alles dat allesomvattende omhelst. En dat dan
mogelijk van een benauwende vrijheid getuigt. Want door alles laat de grens zich niet benoemen.
En raken wij de grenzen kwijt. Terwijl wij juist voor de uitdaging staan om de grenzen van jezelf op te
gaan zoeken. Voordat wij in dat onbestemde niets verdwijnen. Of juist dat bestemde niets. Wat niets
van doen heeft met ons denken. Met mijn denken. Want dat zou betekenen dat door mijn denken een
onzekere filosofie zich zou kunnen gaan ontwikkelen. En filosoferen over dingen is juist weer een ultieme
uitdaging. Omdat de uitkomst zich niet laat voorspellen. Omdat er hooguit wat te raden valt. Zoals zoveel
te raden valt. En dit tegelijk slechts pogingen blijven. Binnen het niets wat dan toch weer van alles is.
Neen, ik kies dan toch weer voor een gezapige middenweg. Omdat die middenweg staat voor alles wat
zich voordoet. Zich gedeeltelijk laat raden en het direct ook af laat weten. Waardoor een mate van
vertwijfeling wordt gecontinueerd. En dat, op zich, ook bepaald niet verkeerd is.
Omdat het dan toch weer is zoals het is. De staart die de mond weet te snoeren.

Koppigheid. Ook zoiets. Heeft niets weg van nonchalance dan wel onverschilligheid, maar staat veelal voor
een al dan niet overwogen standpunt. Een voorgenomen besluit waarop niet direct zal worden teruggekomen.
Hetgeen ook niet de bedoeling kan zijn. Ergens voor staan en alle mogelijke stormen trotseren.
Standvastigheid die de discussie uitsluit. Of mogelijk een vorm van twijfel weet te verbergen.
Want twijfel en onzekerheid kunnen voorname rollen gaan spelen, ook al blijven deze op de achtergrond.
Wat op zich ook wel weer te verklaren valt. Anders wordt het indien er sprake is van stijfkoppigheid:
dat kent meestal geen voorwaarden. Het is een onvoorwaardelijkheid. En het laat geen ruimte voor de
gedachten van de ander. Eigenlijk een onvoorwaardelijke monoloog die zich voordoet. En ook daar valt
veel voor te zeggen, al doet het vaak afbreuk aan de betrokkenen. Aan alle betrokkenen.
Omdat het emoties raakt. Emoties die zich op alle golflengten voordoen: een bitterheid, wat zurigheid
en om de hoek wat zoetigheid. Het zilte van een traan en daar de combinaties van.
Waarbij de kleuren vandaag verstek laten gaan. De geuren het af laten weten en de zenuwen verstarren.
Dacht ik onderweg en liep verder met 1000 gram gemengd strooigoed.
Een overblijfsel van dat feest waarbij de Heiligman voor het eerst dit jaar ook afscheid van zijn
vertrouwelingen heeft genomen. Om de radeloosheid van het onbekende voor bepaalde kinderen
weg te nemen. Want dat dat deel meestal door gebrek aan inleving van ouderen over het hoofd
werd gezien: ook dat kan voor een groot deel aan het alles en niets gekoppeld worden.
Als groter kind heeft mij dat ook verbaasd: maar door er niet over te praten werd die vraag
veilig opgeborgen. Of was dat een raadsel wat niet opgelost diende te worden.
Juist door het magische: het geheim wat ik deelde met Sinterklaas.
Zodat het toch ook duidelijk mijn vriend was: zoals ik vriendschap ook ervaar: daar niet altijd
ruchtbaarheid aan heb gegeven. Omdat ik voelde dat het goed was. Goed is.
En ook altijd goed zal blijven. Maar me direct realiseer dat dit zo voor mij is gaan leven:
dat ik door mij niet in te leven in de ander ook dat standpunt van die ander niet weet te bedenken.
En dat weer onder ogen krijg: gelijk dat alles en ook weer dat niets.

Dan ook is de cirkel rond: een cirkel die de kans krijgt in andere cirkels op te gaan en wij hoepelend
door straten en over pleinen verder door wijken en steden gaan tollen. Want draaien wij voor het leven
op dan draaien wij met het leven mee. Met van alles en soms met nix.
Maar dat is van een andere generatie…
KOPPIG

Jij zult niet de
eerste zijn
die zegt dat de
verwijten
die jij mij maakte
zijn
vergeven;

maar wie je bent
of
wie je was
zal ik nooit
meer

kunnen weten.

Denk niet aan mij: denk lekker ‘an jeeige!’