Corpus

En de plaatjes…”! Die komen nog!

“6, 9, 12 maanden liggen achter mij en mijn rug. 2 jaar, 3 jaar. Vandaag naar Corpus. Heen naar Oegstgeest. Nooit eerder geweest dus van een teruggang is geen sprake. Moet daar de eer aan wijlen Jan laten. De schrijver van dat boek. Over zijn tijd toen. De geest die hij beschreef in het lichaam wat nog jong was. Hoewel hij Terug naar Oegstgeest schreef toen hij 40 was. Het streng gereformeerde gezin ontgroeid. Zijn plaats in die reeks van elf kinderen reeds lang had ingenomen. En van zijn ambachten verschillende deugden wist te maken. Speciaal op deze dag met Marlies verdwalen in een ander lichaam. Eindigen op een hoogte van 25 meter en dan verzuipen in de brains. De dunne achter mij laten en de dikke aan het werk te zetten. Het lijkt me wel wat. In het groot ervaren wat na het passeren van het keelgat zich een eigen weg weet te banen. Zich in duister hult en stoffen aan het geheel weet toe te voegen. De smaak reeds ver achter zich en de ontleding die zich voordoet. De microvilli die zich over de elementen buigen en het zichtbaar vermaak wat zich voordoet in het chylvat.
De borstbuis die zich opmaakt om vetzuur en glycerol van de onverzadigde vetzuren te gaan scheiden. Of er gewoon een potpourrie van maakt. De gal die zich vermengt met het natriumbicarbonaat en die karbonade die ik aan stukken heb gescheurd laat voor wat deze is gaan worden. Gescheurde flarden. Uiteengerukte stukken vlees. De stukken groen die onderweg van kleur veranderen. Hoewel ik geen idee heb welk een invloed het maagzuur op mijn ijsbergsla zal hebben. Groen, bruin of mogelijk geel” Rood zou mij verbazen. Maar gelijktijdig zou het me ook niet weten te verwonderen. Bewust vandaag op stap. Juist vanwege het feit dat ik nu, drie jaar na die constatering van die dertig procent, nog steeds het leven leef wat ik leef. Als een pensionado.

Als iemand die zijn bijdrage heeft geleverd aan een maatschappij in kennelijke staat van verbijstering. Tenminste, zoals ik op dit moment de berichtgeving ervaar. Naast de kom kommer en de kwel die de tuinbouw overspoelt, de ernstige bezuinigingen die het rijk de gemeenten afdwingt, defensie wat mogelijk misschien nog even een enkele Cougar dan wel patrouilleboot in de lucht dan wel ter zee weet te houden, de kinderopvang welke in een sneltreinvaart wordt afgebouwd, het openbaar vervoer dat wordt afgeroomd en alles waar ooit cultuur voor stond, de premies verhoogd en de inhoud verlaagd, het vrije marktprincipe wat alleen maar monopolisten, de Rijkmannen die het principe ‘ons kent ons’ huldigen, elkaar kennen van bepaalde bijeenkomsten, niet zozeer elitair maar wel met een hoog blauwe blazer gehalte, elkaar met een simpel ‘amice’ verwelkomen of dit vergezeld laten gaan van een ‘confr”re amice’ en het daarbij laten, die mensen, ik ken ze niet. Mooie zin trouwens. De wereld in Nederland in een notendop.

Vandaag bewust bij stilgestaan!

Omdat de confrontatie als confrontatie bepaalde gevoelens naar voren weet te brengen. Niet altijd als gepland. Net zo min als ik dit van te voren had geweten. Ik dit ook niet wilde weten.

Toen gewoon mijn kop in het zand stak. Zoals ik wel vaker mijn kop in het zand heb gestoken. Omdat ik drie jaar lang onder het huidige regime mijn leven probeer te kleuren. De noemer standaard ‘iets leuks doen’ is gaan worden. En mij dit, in een bepaalde mate, ook nog lukt. Veel veranderd”! Ja en nee.
Maar vraag niet direct naar een inhoudelijk verantwoording. Daar weet ik, eerlijk gezegd, nog geen antwoord op. Daar wil ik ook eigenlijk nog niet veel van weten. En daarin ontkom ik er niet aan om mij, als dit mezelf betreft, een druiloor te noemen. Een nitwit desnoods. Iemand die doet door dingen te laten, iemand die laat door dingen te doen. Triviale dingen. Dingen die neigen naar kuit noch hom. Dat onzijdige gevoel wat zich niet laat plaatsen. Ook geen plek kan veroveren omdat er niets te winnen valt. Ook niets te verliezen. Dan dagen misschien dagen.

En tijd. Over tijd heb ik ook geen klagen. Want klagen over tijd is juist dan een gotspe. De tijd is niet anders dan dat de tijd al was. Voor die maanden van voor die jaren.

Een lichaam. Een geest. Een leven. Een dood. Een eenvoud. Een complexiteit. Een simpel zijn. Maar of zijn zo simpel kan zijn”!

“

Lach je door de dag! Dag! Lach!