gisteRRen

The day after… Ellen in haar negenentwintigste levensjaar. Onderweg naar haar jaren des onderscheids. Gelukkig nog een tijdlang ver van haar bed. Want tijd neigt niet naar rekbaarheid. Waar tijd wel toe neigt… geen enkel idee. Nu maakt dat op zich niet zoveel uit gezien het feit dat tijd komt en niet veel later gaat. Verstrijkt als het ware. Weer iets dat zomaar zou kunnen.

Want ook dat deed zich gisteren voor. Zonder de betrokkene, was het Jaap die dit gevleugelde gezegde van Ruud weer wat leven in blies. En de smakelijkheid, waarmee wij konden lachen. Op een locatie die je niet op voorhand in Nederland verwacht. Zeker niet onder de rook van Den Haag. Hoewel Den Haag op dit moment ernstig ‘in den kijkert staat.’ Waar beleidsvoornemens door de aard der omstandigheid aan inflatie onderhevig zijn. Of beleidsvoornemens juist onder invloed van deflatie de toestand in de wereld dan wel in Nederland op een heel ander plan probeert te krijgen. Het blijft niet alleen een land dat op de kleintjes let, maar er gelijktijdig die andere moraal op na houdt. Calvinistisch tot in de genen, blijven we geneigd het vingertje te heffen. Dat heel bekende Nederlandse teken van het gelijk. Het heffen daarvan kan zorgen dat ook respect daar een deel van gaat uitmaken. Respect. Een woord wat met grote regelmaat te pas en meer dan geregeld te onpas de ether weet te behalen. Waar ik wel de opmerking bij plaats dat ook dat woord in meerdere mate last heeft van een stuk vervuiling. Dit gezien in het kader van een zuiver gebruik van dit woord.

Terzijde echter. Ik was met een deel van de HSB-clan in Nootdorp. Of ‘all places.’ Gelijktijdig ook ’the place to be.’ Dat heeft veel weg van de omstandigheid waarin een contradictio zich zou kunnen voordoen. Juist dat doet zich niet voor. Treintjes, jawel. Mensen, welzeker. Geluid, overduidelijk. Kinderen, aan het spelen. Met wat” Handy’s! Handy’s” Jawel, regelkastjes. En wat kunnen regelkastjes in deze ruimte betekenen” Treintjes die voor en achteruit gaan. Over een baan in wording. Meterslang liggen de nikkelen staven te glimmen in het licht van de halogeenlampen in het plafond. En in dat licht razen de treinen. Met grote regelmaat verdwijnen ze uit beeld om niet veel later weer elders op te duiken. En op duiken doen ze. Laten de kinderogen stuiteren. Weer eens heel iets anders dan die spelletjes die zich zo handzaam laten bevingeren. De snelheid waarmee vingers over super kleine toetsenborden weten te gaan, laat mijn ogen daarop stuiteren…

Geen beelden echter van die treinen. Wel beelden van de onderkant. De onderkant dit keer van een geheel ander gelijk. Het gelijk van RR. In de gegeven situatie dat beide ‘luyden’, zowel Rolls als Royce nog gezond en wel adem konden halen. De zeldzaamheid in het vignet toen de tweede R (Royce) het leven liet, en de rode kleur werd ingeruild voor het standaard zwarte van de rouw. Onderkanten. Gelijk achterkanten zelden garant staan aan de voorkant. Rood.

Gelijk CooL. Rode CooL. Bijvoorbeeld. Alwaar Marlies vandaag grandioos ‘pervormde.’ Een bruikbaar vernederlandst woord gelijk een belg zich buigt over het vervlaanden van het engels. Waar wij, oprechte ‘ollanders’, nog wel een voorbeeld aan zouden kunnen nemen. Maar waar wij, als verinternationaliseerden, niet direct ruchtbaarheid aan wensen te schenken. Gebukt als wij gaan, onder een bepaalde mate van valse schaamte. Jawel, valse schaamte. Waar Marlies absoluut niet aan hoeft te leiden. Of zou het lijden dienen te zijn”! Ik geef mij graag aan de deskundige over. Hoewel ik daar dit keer niet veel van verwacht. Tenslotte staan we op de drempel van de komende week. De maandag staat in de startblokken. Ik kan haast niet wachten tot…