Personeel overspannen

Alles van waarde is weerloos. Daar is welhaast geen ontkomen aan! Toch doe ik een poging. Stel je nu eens voor dat zaken die in het verleden de kranten haalden, zich niet meer voordoen. Dat de weerloosheid van toen terecht een plek heeft verworven in het museum van nu. En dat de onschuldige bezoeker opeens wordt geconfronteerd met dat achterhaalde verleden. Zich daar geen voorstelling van weet te maken. Dat, met de onstuimigheid van toen, de onschuld van nu wordt geprezen. En dat, dankzij de doorgaande ontwikkelingen op welk gebied dan ook, de gekkigheid van alledag, niet meer als een waan wordt voorgesteld. In welk een wereld zouden we dan komen te verkeren” Geen verleden, geen heden, geen toekomst” Wie zal het zeggen”
Vandaar dat ik vandaag nog even terugkeer. Naar dat korte verleden. Jan Butter schreef daarover.
Castricum – Een weekeinde lang in een isoleercel zonder luchten. Zelfverwondingen als uitwassen van een acuut personeelstekort. Op één van de zwaarste afdelingen van psychiatrisch ziekenhuis Duin & Bosch loopt de spanning hoog op. Niet in de eerste plaats onder de verpleegsters en broeders als wel onder de patiënten zelf. Zij kondigen harde acties aan zoals onder meer het weigeren van medicijnen. De patiënten van Loet A Boven zijn het beu. Zij dreigen met een opstand. De deuren zijn afgesloten. De patiënten protesteren tegen het tekort aan personeel, dat volgens hun schrijnende  vormen aanneemt. De behandeling schiet erbij in, luidt de klacht. De dienstdoende broeder loopt zich intussen de benen uit het lijf. Talloze vragen, problemen, telefoon en de deurbel. Een uitzendkracht verleent hand- en spandiensten. Een arts en een te hulp geschoten verpleegkundige van een andere afdeling ontfermen zich over een pillenslikster. Een half uur later loopt zij rond met een gezicht alsof er niets gebeurd is. De jonge vrouw wordt per taxi naar een algemeen ziekenhuis vervoerd. Voor controle of wellicht een nachtje ter observatie.
“Patiënten doen herhaaldelijk een zelfmoordpoging. Omdat bij één de maag wordt leeggepompt, kunnen de 23 anderen een tijdlang bij niemand terecht. Laatst dreigde iemand zichzelf in de fik te steken. Snijden, het komt vrijwel dagelijks voor. Een kwestie van aandacht trekken. Aandacht die je anders niet krijgt. Anneke S. legt de vinger op de zere plek van haar afdeling in Duin & Bosch. “Paul is de enige gediplomeerde en vaste kracht op dit moment. Normaal zijn het er drie of vier. De rest is ziek,overspannen of onderweg. Acht stuks in totaal. Oorzaak: de enorme werkdruk in de gezondheidszorg.”
Het is juli 1990.Medisch directeur E.Crabbendam van Duin & Bosch onderkent dat de patiënten weinig gelukkig zijn met de voortdurende aanloop van invalpersoneel. “Dat kan aanleiding zijn voor onrust. Aan het ziekteverzuim onder het vaste personeel kunnen wij ook weinig doen. We proberen zo goed mogelijk in het probleem te voorzien door het aantrekken van invalkrachten die bij ons bekend zijn. Op uitzendbureaus doen we vrijwel geen beroep. Het tekort aan verplegend personeel is een landelijk probleem.”
Toen. En nu”! Staan we weer aan de vooravond van een ‘overspannen’ situatie” Er moet wederom bezuinigd worden. Zeker in de Geestelijke Gezondheids Zorg. Relatief meer dan dat de Algemene Ziekenhuizen moeten gaan snoeien. Eigen bijdragen worden verhoogd. Mogelijk dat opnames worden uitgesteld. Wanneer er sprake is van een opname, zal dit mogelijk gedwongen zijn. Zal de situatie in ernst zijn toegenomen. Kan er sprake zijn van een veel langer durende vervolgbehandeling. Of wordt de betrokkene in kwestie eerder met ontslag gestuurd. Waardoor de kans op herhaling toeneemt. Draaideur patiënten in de volksmond. Zal het medicijn gebruik mogelijk gaan toenemen. En zal de cirkel eerder vicieus zijn, dan dat deze doorsneden wordt.
Wat krantenberichten. Bewaard. Omdat het mogelijk later nog eens van pas zou kunnen komen. Nu kunnen ze weg. Maar wee, oh wee, als niet zoveel later zal blijken…