Knuffelsnot. De ontmoeting 2.

Kees moet welhaast over een register beschikken. Of anders over een kabinet. Met een ontelbare hoeveelheid laden. Anders kan hij nooit zijn pracht lossen. Want Kees is een kind. Een kind in een wat ouder vel, maar nog steeds een kind. Kees is een clown. Kees vertelt een grap in een grol, en weet daarmee zijn publiek niet alleen bezig te houden, maar ook nog eens te ontroeren. Kees ziet zichzelf voor een deel als paljas. Maar het zou mij niet verbazen dat de boodschap die hij brengt bij een belangrijk deel van zijn publiek overkomt. Blijft hangen in ieder geval. Kees nodigt uit op zijn geheel eigen wijze. Geeft inhoud aan de ruimte, maar weet daar altijd een plekje voor die ander weer in te ruimen. Kees ziet met zijn ogen dicht, hoort met zijn handen over zijn oren, praat met zijn mond dicht. Kees is blij, blij als blik, blij als een kind. Kind Kees, waarbij een klein kind, zijn kleinkind, hem aanspreekt met opa. En dan gaan Kees zijn ogen open, gaat zijn ogen glimmen, begint zijn gezicht te stralen en ontwapent hij eenieder. Kees schippert naast God. ‘Kijk’, zeg ik dan, ‘dat is Kees!’

Kees zal niet blij zijn met mijn loftuitingen. Want Kees gaat simpelweg voor de eenvoud, voor bescheidenheid. Het is dan ook de zon die hem laat stralen, de kunst van het kleine, wat hem is toegedaan. Aangedaan als het ware. De woorden die ik neerpen, zijn mijn woorden. En toch denk ik dat hij zich in mijn woorden herkent. De man die, door de achtergrond en de coulissen te gebruiken, even op de voorgrond treedt. En toch wil ik hem, voor een keer, in juist dat zonnetje zetten. De man die naar Rataplan gaat en daar een viertal zakken vol met speelgoederen krijgt overhandigd. Die juist die knuffels van een snottebel voorziet. En dan deze bijeenkomst in dit jasje past. Knuffelsnot.
Naast uitnodigingen mensen een pasje overhandigt.

 Met deze pas is bijna alles gratis tijdens het mini-mini festival KNUFFELSNOT op 8 juni 2013. Misbruik wordt niet gestraft.

 

Het optreden vindt plaats op de Volkstuin van Rinus en Olga. En dat is dan weer een voortzetting van een aantal jaren. Waar mensen zich op verheugen, en waar ik dit keer getuige van mocht zijn. Ook dit is weer zo’n moment van een ontmoeting, in een ander kader, met andere mensen maar dan nog. Dat maakt de dag. Dat maakt ook weer de herinnering springlevend. Dat is eigenlijk waar het in het leven om gaat, waar het in het leven om draait. De kommer en de mogelijke kwel even op een zijspoor. De gang der dagelijkse dingen even op zijn beloop. En als dat dan eenmaal achter de rug is…