Ard Boos. De ontmoeting 4

De huidige tijd vraagt om transparantie. Daar begon ik gisteren mee. Vandaag is het geheel anders. Het eigenlijk helemaal anders. Niet dat de wereld op zijn kop staat, hooguit dat wij alweer een omwenteling tegemoet kunnen zien. En zolang die wereld doordraait, hoeven wij ons daar niet druk om te maken. Hoewel, druk maken schijnt ook iets van deze tijd te zijn. Kan te maken hebben met het verschijnen van DSM V, voor hen die uit de boot dreigen te vallen. Alles dient nu eenmaal benoembaar te zijn, van toeval wil menigeen niet weten. Voor je het door hebt, ben je een slachtoffer van de industrie, word je je welvaart afgenomen en dien je een totaal andere koers te gaan varen, dan wel in te slaan. Geen TomTom die je uit de brand haalt, geen GPS waar je een staat op kunt maken, laat staan dat je aan een willekeurige vreemdeling, met een kaart in je hand, de weg kunt vragen. Men zal je wat stom aankijken, de schouders ophalen en achter je rug de hulpdiensten bellen. Alsof zij je de weg zouden kunnen wijzen, neen, hooguit dat ze je eindelijk mee zullen nemen. “They take me to bring me away, aha, ahi, aho “, naar een plek waar het voor gekken verboden is om op het gras te lopen…
Nu zijn veel van die toenmalige plekken verdwenen, zijn daar landhuizen voor in de plaats gekomen en hebben de geestgronden zich losgemaakt van de dwaalgeesten die daar ooit vertoefden. De plaats van de gek is ingenomen door hen die zich maatschappelijk aangepast weten te gedragen. Dus verkommeren zij, vrij en somber. De eenzaamheid past hen als een jas en de sluiers van verleden tasten de geest in het heden verder aan. Mismoedigheid viert nu eenmaal hoogtij en daar is geen zon tegen op gewassen, hetgeen verklaart dat deze zich ook ternauwernood laat zien. Een drama waarbij het aantal afleveringen op voorhand absoluut niet vaststaat. We hebben het er maar mee te doen. Want dat die voorhand handig genoeg is om de boel draaiende te houden, spreekt voor zich. De voorhand houdt zich nu eenmaal gereed om een volgende lading pillen in ontvangst te nemen. Pillen met de meest sprookjesachtige namen doen het tegenwoordig niet meer. Neem nu Cloral Duraat. Een pil die menigeen, na een volgend bezoek van een artsenbezoeker, tot zijn grote ongenoegen mocht gaan slikken. Net van de melleril af, ternauwernood van de nozinan kon largactil er ook nog wel bij. En om het geheel in goede banen te kunnen leiden, bleek disipal de tegenwerker te zijn. Van de bijwerkingen. De sordinol/phenergan combinatie doofde het laatste vuur en een levende zombie werd zichtbaar. Dat waren nog eens tijden, sinds gisteren geactualiseerd door een stem uit het verleden: Ard Boos. Hij vond mij per toeval en had direct de moed om een reactie te plaatsen bij mijn stuk ‘Bloed, Zweet en Santpoort.’ Waar ik oprecht heel blij om ben. Ook hij bracht jaren in de zorg door: 43 en behoort nu tot de generatie waar onder ook ik val te scharen: pensiondo.
Dat schept een band op oudere leeftijd. De deelfactor Santpoort treft ons beider verleden. En treedt daardoor weer in het heden. Noem dit een ontmoeting en waar even sprake was van een dip, kan ik vandaag weer oprecht vermelden dat dit waarschijnlijk berust op een misverstand mijnerzijds.
Het spreekt haast voor zich dat in de nakende toekomst… wacht dus maar geduldig af.