Transparantie

De huidige tijd vraagt om transparantie. Toch heeft het er veel van dat wij ons achter de rug van de ander verschuilen. Ook ik ontkom daar niet aan. Dat geef ik hartgrondig toe. Het is nu eenmaal niet eenieder gegeven het achterste van zijn of haar tong te laten zien. En dat doet pijn. Dat doet ook regelmatig zeer. Dat staat nu eenmaal de ontmoeting in de weg. En die ontmoeting is soms van levensbelang. Soms durf ik te stellen, want dat het altijd op een ontmoeting op een gelijkwaardig niveau zou kunnen uitdraaien, daar acht ik juist deze tijd te wantrouwig voor. En daar begint het wringen. Juist daar ontstaat het besef dat de ander iets zou kunnen doen met jou. Dat jij, op dat moment, in de geest van de ander treedt met alle mogelijke gevolgen van dien. Dan stokt de transparantie. Dan kan het veiliger zijn om in je eigen schaduw te gaan treden. En door in de schaduw van jezelf te treden verdwijn je in het onstuimig niets. Het voordeel daarvan is dat er ook niets meer te verbergen valt. Noem het een vorm van overleven, een vorm van tot inkeer komen, maar laat achterwege het woord inzicht. Je raakt simpelweg uit zicht. En dat uitzicht kan zich dan weer op een andere manier gaan vertalen. Ook daar gaat het mank; de vertaling zal immers altijd weer gestoeld zijn op het inzicht van de ander, met eigen nukken en grillen, met eigen normen en waarderingen, met eigen standpunten gebaseerd op een stuk eigen ervaring. En dan wordt het makkelijk: wie dan leeft krijgt automatisch zijn of haar deel! Tenminste…

Nog te volgen” Waarschijnlijk niet. Ik kan ternauwernood mijn gedachten bijbenen. En als er dan al sprake is van een vorm van bijbenen, doe ik dit hooguit voor de vorm. De inhoud blijft, per definitie, discutabel. En dat houd ik dan maar zo. Zo ook de foto’s. Van klein naar groot, van gewoon naar bijzonder. Een toestel. Een geheugenkaart. Een apparaat bij de HEMA. Fotopapier in diverse afmetingen, een keuze. Een keuze voor een andere afbeelding door de grootte te veranderen en het papier in te ruilen voor PolyVinylChloride. Simpelweg PVC. Met gaten. Om de boel straks op te kunnen hangen. Niet altijd in overleg. En juist door geen overleg te plegen een verrassing. Maar in die verrassingen bega ik soms flaters. Maak ik inschattingsfouten. Zelfs na al die jaren, hetgeen doet denken dat de door mij veronderstelde transparantie het nog steeds geregeld af laat weten…