De tol van…

Natuurlijk is het niet anders dan dat het is. Maar stel je nu eens voor dat het niet is. Rapen zijn gaar en het ziet er naar uit dat de boud kan hachelen. Of misschien wel de bout kan hachelen. Of haggelen desnoods. Waarbij de vraag waarschijnlijk in gebreke blijft. Zoals vandaag, waarbij de antwoorden dit keer om mijn oren vliegen en de vragen in depot blijven. Of mogelijk in de pot, wanneer ik mij de vrijheid permitteer om een enkelvoudige woord in stukken te hakken. De Stichting Landjuweel, onderdeel van Ruigoord dan wel Ruigoord als onderdeel van de Stichting Landjuweel. En ik nog steeds in blijde afwachting van het door mij reeds lange geleden bestelde en betaalde boekwerk. Op mijn webactiviteiten geen enkel reactie dus op jacht naar een telefoonnummer. En warempel, iemand die aan de andere kant van de lijn de hoorn opneemt. Waar empel als niet bestaande woorden het waarempel geen deugd zullen doen, is het warempel dat de toegang opent. Maar als ik zo met letters loop te klooien, is het natuurlijk niet vanzelfsprekend dat de van zelf sprekendheid mij de mogelijkheid gaat bieden, onder een bepaalde vorm van een keurslijf uit te komen. Je merkt het al: op mijn manier ben ik weer even lekker bezig. En bezig zijn is de onderkant van het kussen van de duivel. Hoewel over dat kussen ook de nodige opmerkingen zijn te maken! Dat laat ik na dit keer, ben gewoon wat voor de kat z’n schaamdelen aan het klootviolen…
De tol van de roem en het doen van een rol, woorden uit de geest van Freek in de geest van Freek. Wat heb ik genoten en geniet ik nog steeds. Was het alleen maar omdat mijn kop zichtbaar is in het plaatje dat de AC sierde. Waarbij de onopvallendheid tijdens die voorstelling opvallend teniet werd gedaan. Vereeuwigd in zekere zin en op termijn op microfiche terug te vinden. Althans, wanneer daar vraag naar is. En ongetwijfeld zal deze dan wel gene daar ooit een ontdekkingstocht aan gaan wijden. Onder het kopje: wie waren daar toen allemaal. Het heeft wat van een neurotisch genoegen. En dat ik daarvan geniet, zal dus wel dat neurotische trekje van mij zijn. Ook dat bestaat tegenwoordig niet meer: obsessief en met dwanghandelingen gepaard gaande komt daar het compulsieve gratis bij. Om over de stoornis als zodanig maar te zwijgen.
Dus was ik vandaag weer eens in ‘mijn warenhuis’ en mocht ik met mijn vinger het scherm beroeren. Het heeft er dan ook veel van dat ik me weer eens te buiten ben gegaan aan de beelden die, met een zekere willekeur, aan mijn ogen voorbijtrokken. Waar ooit het gezegde: ‘Komedianten trekken/trokken voorbij’ werd gebezigd, is dit vandaag bijzonder van toepassing. Niet dat ik mij daarvoor schaam: geenszins! Er zijn wel veel andere zaken waar ik mij ooit voor diende te schamen. Edoch,dat doet er op een dag als vandaag niet toe!
Iets te berde brengen zit er niet direct in. Of mogelijk de sluier die op het voorblad van de courant te vinden valt: Nederland rouwt. Maar of dit voor heel Nederland van toepassing is, durf ik alleszins te betwijfelen. Het staat wel goed! En geeft ook direct de tijd aan. Komkommertijd die ten einde loopt. Kom daar nog eens om vandaag de dag! Dus, bij deze!