achteraf…
in zekere zin iets wat ik deel met Arthur…
Kwamen wij door Hoorn heen zagen wij de snelweg voor ons en reden met reden door.
Op naar Schellingkhout een idyllisch dorp aan het IJsselmeer en onder de rook van Hoorn.
Idyllisch in de zin dat er wel sprake is van Openbaar Vervoer, maar dat het zich juist kenmerkt
door de landerigheid. Een dorpsweg die zich door de lintbebouwing slingert, een onoverzichtelijke bocht
waarbij het spannend wordt of er mogelijk sprake kan zijn van een tegenligger, een Kerkje met een hof
daarnaast, een gigantische Volvo kipper die zich tegen de dijk opvecht, een jogger aan de goede kant,
een brommer met een TNT’er daarop, fietsers die de halve weg opeisen, een tractor met een extra brede hark,
een verdwaalde Duitser. En een zon die niet veel meer te doen heeft dan te stralen.
Een parkeerplaats, een behoorlijk aantal voormalige vakantiewoningen, een grasveld en Diego die ons
komt begroeten. Santos die vanwege de warmte de behaaglijkheid van een tafel binnen heeft gevonden,
een afgebakend grasveld opdat hij niet weet te ontsnappen. Een groot aantal veren op één plek verspreid,
die een tragedie doet vermoeden. En wij zitten in het zonnetje en kunnen van dit moment genieten.
Want het doet en voelt wel heel goed aan. Een verademing. Een ander huis.
Een nieuwe start en ruimte om te zijn.
Op naar Schellingkhout een idyllisch dorp aan het IJsselmeer en onder de rook van Hoorn.
Idyllisch in de zin dat er wel sprake is van Openbaar Vervoer, maar dat het zich juist kenmerkt
door de landerigheid. Een dorpsweg die zich door de lintbebouwing slingert, een onoverzichtelijke bocht
waarbij het spannend wordt of er mogelijk sprake kan zijn van een tegenligger, een Kerkje met een hof
daarnaast, een gigantische Volvo kipper die zich tegen de dijk opvecht, een jogger aan de goede kant,
een brommer met een TNT’er daarop, fietsers die de halve weg opeisen, een tractor met een extra brede hark,
een verdwaalde Duitser. En een zon die niet veel meer te doen heeft dan te stralen.
Een parkeerplaats, een behoorlijk aantal voormalige vakantiewoningen, een grasveld en Diego die ons
komt begroeten. Santos die vanwege de warmte de behaaglijkheid van een tafel binnen heeft gevonden,
een afgebakend grasveld opdat hij niet weet te ontsnappen. Een groot aantal veren op één plek verspreid,
die een tragedie doet vermoeden. En wij zitten in het zonnetje en kunnen van dit moment genieten.
Want het doet en voelt wel heel goed aan. Een verademing. Een ander huis.
Een nieuwe start en ruimte om te zijn.
Maar ik had in de krant gelezen dat er een stoomtrein in Hoorn te vinden zou zijn. Een uitgelezen gezelschap
wat zich door Nederland verplaatst met authentieke rijtuigen, een stoomtrein ervoor en dan de nostalgie van
de verschillende museale spoorwegen in Nederland gaat ontdekken. Waarbij de gasten worden ontvangen
door te reizen met verschillende tramsamenstellingen. Het heeft er veel van dat, met name bij de
Stoomtram Hoorn Medemblik alles uit de loodsen is gehaald om een maximale indruk op de liefhebbers
te kunnen maken. Want lekkerbekken blijken het wel te zijn. Hun rijtuigen zijn een pracht, hun uitrusting
liegt er niet om en ook een professionele cameraploeg maakt deel uit van dag drie van een week
lang durende excursie. Duits, Engels, een vleugje Nederlands dialect en daar tussendoor de aanwijzingen
van het bevoegde personeel. Want een trambedrijf in bedrijf en toeschouwers die zich over en tussen
de rails bewegen kan het bedrijf, in geval van een ongeval schade berokkenen.
wat zich door Nederland verplaatst met authentieke rijtuigen, een stoomtrein ervoor en dan de nostalgie van
de verschillende museale spoorwegen in Nederland gaat ontdekken. Waarbij de gasten worden ontvangen
door te reizen met verschillende tramsamenstellingen. Het heeft er veel van dat, met name bij de
Stoomtram Hoorn Medemblik alles uit de loodsen is gehaald om een maximale indruk op de liefhebbers
te kunnen maken. Want lekkerbekken blijken het wel te zijn. Hun rijtuigen zijn een pracht, hun uitrusting
liegt er niet om en ook een professionele cameraploeg maakt deel uit van dag drie van een week
lang durende excursie. Duits, Engels, een vleugje Nederlands dialect en daar tussendoor de aanwijzingen
van het bevoegde personeel. Want een trambedrijf in bedrijf en toeschouwers die zich over en tussen
de rails bewegen kan het bedrijf, in geval van een ongeval schade berokkenen.
Ook ik beweeg me daar tussendoor en ben heel blij dat ik zelfstandig kan bewegen. Dit betekent dat ik me
tussen de wagons door slinger, wel goed oplet waar ik mijn voeten neerzet en de camera, wederom,
de plaatjes laat vastleggen. Schieten is er niet bij en het resultaat is overweldigend!
Althans in mijn beleving en om een ander woord uit de kast te trekken: in mijn perceptie.
Zomaar vliegen de minuten voorbij en de halve uren worden door de uren ingehaald.
Van onder, van boven, met rook en zonder, met stoom en ongedachte kiekjes,
een stoker die de voetplaat verlaat, met een ijzeren stok wat loopt te poeren,
sintels die tussen dezelfde rails gaan vallen, een machinist die met poetskatoen
toch weer een vlekje weg weet te werken…
tussen de wagons door slinger, wel goed oplet waar ik mijn voeten neerzet en de camera, wederom,
de plaatjes laat vastleggen. Schieten is er niet bij en het resultaat is overweldigend!
Althans in mijn beleving en om een ander woord uit de kast te trekken: in mijn perceptie.
Zomaar vliegen de minuten voorbij en de halve uren worden door de uren ingehaald.
Van onder, van boven, met rook en zonder, met stoom en ongedachte kiekjes,
een stoker die de voetplaat verlaat, met een ijzeren stok wat loopt te poeren,
sintels die tussen dezelfde rails gaan vallen, een machinist die met poetskatoen
toch weer een vlekje weg weet te werken…
Kolen, rook, stoom, de ultieme droom van het kind wat zich vandaag weer openbaarde.
Terwijl het vanmorgen wel de krant had gehaald maar ik niet de intentie had om ook
daadwerkelijk naar Hoorn toe te gaan. Maar een bezoek aan Ellen stond al langer op het program.
Omstandigheden bedierven de pret als zodanig tot…
Vandaag was het dus alleen maar aangenaam en geen sprake van enig vorm van nuttigheid.
En dat is ook wel weer eens lekker. Een beetje haaks daarop staat die vergeefse tocht.
Dat komt ook uit een ander tijd. Een tijd die vanuit dit heden naar een zeker verleden voert.
Omdat niet alles gaat zoals ik het wel zou willen. Omdat tevredenheid daar een wezenlijke rol inspeelt.
Want het zijn juist die dingen die het leven weten te veraangenamen.
Althans, en dat voor de tweede keer, in mijn ‘perceptie!’
VERGEEFSE TOCHT
Terwijl het vanmorgen wel de krant had gehaald maar ik niet de intentie had om ook
daadwerkelijk naar Hoorn toe te gaan. Maar een bezoek aan Ellen stond al langer op het program.
Omstandigheden bedierven de pret als zodanig tot…
Vandaag was het dus alleen maar aangenaam en geen sprake van enig vorm van nuttigheid.
En dat is ook wel weer eens lekker. Een beetje haaks daarop staat die vergeefse tocht.
Dat komt ook uit een ander tijd. Een tijd die vanuit dit heden naar een zeker verleden voert.
Omdat niet alles gaat zoals ik het wel zou willen. Omdat tevredenheid daar een wezenlijke rol inspeelt.
Want het zijn juist die dingen die het leven weten te veraangenamen.
Althans, en dat voor de tweede keer, in mijn ‘perceptie!’
VERGEEFSE TOCHT
De treinreis voert
van A naar A
maar laat mij
onderweg,
zijn de ruiten
spiegels van
mondloze wezens
in de hel
verlichte ruimte
kringelen
naamloze gedachten,
weg
zijn wij
op weg
gaan wij
weg
en zoeken
afleiding die
buiten niet
geboden wordt
en zoeken
afleiding die
nergens
geboden wordt
Kop op! Morgen kan het nog warmer worden!
Laatste 15 Reacties