stads gezicht en

20090906-1252270613N0609korfbal67

Al eerder heb ik in een van mijn berichtgevingen de wens naar voren gebracht, liever met een nabeschouwing
dan met een voorbeschouwing in de vorm van verwachtingen aan de haal te gaan. Want het werd voorwaar
aangekondigd: regen, buien, weinig kans op opklaringen, een dalende temperatuur (slechts 16 – 19 graden)
met mogelijk kans op… Maar dat laatste is een vrijheid die ik mij permitteer.
Zo ook keek ik gisteren tegen de afgelopen dag aan en koesterde mij ferm onder de dekens.
Een spannend boek erbij en de aanlokkelijkheid die gisteren werd aangekondigd liet mij heerlijk in het
gedachtegoed van de schrijver verdwalen. Op mijn manier verpoosde ik mij heerlijk op de verschillende
zijpaden die mij werden aangeboden tot:

het bleef droog. En in het kader van de activiteit die na zes weken mogelijk weer tot mijn beschikking gaat
komen vermande ik mezelf en toog, jawel, op PAD! Met de fiets aan mijn hand liep ik lang velden en dreven.
Nu dient deze omschrijving met een vrachtwagen zout genomen te worden, maar het viel mij wonderwel mee
hoe of deze keer de rechterbil en de liesstreek zich hielden. Geen geluid trof mijn oor. Echter…
Op een zeker moment werd ik gejuich gewaar en niet veel later bevond ik mij op een speelveld waar korfbal
bedreven werd. Celeritas 3, gasten 8 stond op het elektronische scorebord waaronder blauwzwart en roodwit
geklede spelers en sters zich over het kunstgras begaven. Met een zekere bevalligheid.
En ik legde een deel van de wedstrijd vast. Het kan niet anders dan dat dit zich vandaag op mijn pad diende
voor te doen.
20090906-1252271243N0609demare72

Niet veel later bevond ik mij, wederom in de Mare. Een uitgestorven winkelcentrum viel mij ten deel en ook
hier kwam ik onvermoede momenten tegen.
Van Zijnen had niets in de aanbieding, van Haren daarentegen wel. Maar ook dit uitgestorven centrum,
met holle galerijen en onkruidloze dreven dreven mij weer verder te gaan. Spoorslags begaf ik mij richting
stad en het behoeft geen betoog dat ik met een razende nieuwsgierigheid naar Parkhof toog.
Want als er sprake zou kunnen zijn van veranderingen dan diende dit zich zeker en gewis wel op deze plaats
aan te dienen. En zowaar!
Ik hoop dat bijgaande prent JU enig idee geeft omtrent dat wat de nietsvermoedende wandelaar te wachten staat…

20090906-1252271112N0609parkhof104

De Bierkade op. Of beter gezegd de Bierkade over. Want ook daar wachtte mij een verrassing.
Was de bekende inpakkunstenaar Christo in Alkmaar neergestreken. En was het zijn Meesterhand die deze keer,
in een allesverhullend blauw de Accijnstoren accentueerde onder die laag verhullend tule”
Ik kon niet anders dan dit moment omtrent dit monument direct vast te leggen.
Vanuit de diverse hoeken en door tussen de hekken door vanuit de onmogelijkste gaten deze
verzinnebeelding digitaal in ogenschouw te nemen werd mijn dag.
Nog steeds heel droog en door de bewolking heen, bijkans een vastomlijnd gegeven.
Mijn pad ontrolde zich steeds meer en mijn gestel hield zich stevig in het zadel.
Wat lopen, kijken, fietsen, trappen, kijken, lopen e voor ik het goed en wel besefte was niet alleen
de tijd zomaar verstreken maar kwam er ook een einde aan deze dag.
Want na zo’n inspanning is het ook wel weer goed rusten… nog even en dan staan ons
andere momenten te wachten.
Dan kunnen het andere beelden gaan worden die vragen om vastgelegd te gaan worden.
Wat is het toch weer fijn om niet alleen weer op eigen benen te staan maar ook de engte achter mij te laten.
Kijk nu al met veel genoegen naar morgen uit: na zes weken mag het wel weer een beetje.
En de plaatjes: spreken wat mij betreft voor zich!
ZIJPADEN

Ik kwam
de lange gang
heen
en terug
heb ik
een andere weg
gevonden.

En dat verhaal der droeven” Zondag betekent veelal rustdag.
Therapie wordt niet bedreven, bezoek laat het nog wel eens afweten, een telefoontje is rap gepleegd en
om dan met dit weer naar een instelling te gaan…”!
Neen, dan is het veel aanlokkelijker om deel te nemen aan het ramptoerisme: een blakerend stuk heideveld
in Schoorl geeft nog beter de troosteloosheid weer…
Vandaar!
DROEVEN

Luister naar de taal
der droeven, zwijgen
zij onder hun tafel
last die zij naar binnen
stouwen, geen heildronk
klinkt, de zaal benauwt vol
lichaamsgeuren, etensresten
monden happen toe, een hand
vol pillen, aangereikt
geen hand die zacht bedankt
klinkt door de zaal der droeven,
zwijgend schuiven zij hun stoelen

weg
verlaten ligt de zaal der droeven
klinkt op hen de taal der droeven.

20090906-1252270758N0609accijns124