Asbestemming

Asbestemming. Niet alleen de titel van een boek, maar ook de naam die aan een urnenveld valt te koppelen. Een bijzonder urnenveld dat zich bevindt op die bijzondere begraafplaats Zorgvlied. Hetgeen betekent dat ik ook vandaag nog steeds bezig ben met de dood. Gelijk een bericht in de courant mijn aandacht trok. In een advertentie werd het overlijden van een echtpaar naar voren gebracht. Nu weet ik niet of dit bericht wel onder de noemer van ‘naar voren brengen’ recht doet aan de reden van dit bericht, maar ik doe het er maar mee. Eenvoudigweg doordat er, in die annonce, sprake was van het volgende: ‘zij kon niet meer en hij wilde niet meer. Zij hebben in alle rust samen het leven verlaten.’ Een verhaal dat iets vertelt omtrent het besluit dat werd genomen. De crematieplechtigheid zal in besloten kring plaatsvinden. Ontroerend in zekere zin. Daarnaast valt een bepaalde overtuiging uit dit bericht te lezen, naast de onvoorwaardelijke liefde die zich voordeed. Hetgeen dan weer een vergelijking met het echtpaar Drion oproept. Een samenzijn in een specifieke context. Wanneer daaronder wordt aangekondigd dat ‘Uw familiebericht nu ook mogelijk in kleur’ kan worden afgedrukt, krijgt het zwart/witte van die advertentie een bepaald gewicht, als het ware een bepaalde lading. Het blijft een intrigerend fenomeen, de dood als zodanig. Je kunt dit onmogelijk ontlopen en de wetenschap zal nimmer in staat zijn om onsterfelijkheid op termijn te gaan bewerken. Ik moet er ook niet aan denken dat de raadselen van het leven tot in de kleinste details worden ontrafeld. Rafelranden spreken mij wel aan! Maar gisteren op die dodenakker vertoevend, de vele ongekenden te hebben bezocht en de natuur die ervoor zorgt dat er rust over de bezoeker heen daalt, het heeft wel wat. Het doet je eenvoudig weg beseffen dat je niet veel meer bent dan je bent: een mens. Dat alle voorgangers vergelijkbare gedachten mogelijk hebben gekoesterd, dat geluk hand in hand ging met ongeluk en dat van maatschappelijk aanzien uiteindelijk tot niet veel meer dan een steen met een naam leidt, ook dat besef kwam in mij op. Een strooiveld, ’t Lalibellum, een colombarium desnoods…

Daar moet je het mee doen. Een plaquette, een beeld, een herinnering en zelfs die herinneringen sterven uit. Hooguit blijft er nog iets hangen wanneer je dit geboekstaafd hebt. Door te schrijven, door te dichten, door te beelden, door te verbeelden. Door opmerkelijk te zijn en door het feit dat een willekeurige voorbijganger je opmerkt. Door op jouw verscheiden te worden geattendeerd. En dat van de rest niet veel meer rest dan…

Wat beelden in de waan van alledag. Want morgen, ja morgen, kan alles immers anders zijn, wanneer het vandaag niet reeds plaatsvindt!