Beschreven blad

Ik kan me niet langer verschuilen achter het verschijnsel onbeschreven blad. Mijn blad is nu eenmaal beschadigd, beklad en bekrast. Zo her en der is er nog een enkel plekje te vinden dat doet denken aan maagdelijkheid, maar voor de rest… ho maar! Hoe lieflijk is dit ooit geweest! Hoe zuiver van toon, toen. Hoe onopgesmukt keek mijn blad ooit tegen de wereld aan. En wanneer raakte ooit die pen het papier” Of was het een potlood en het gummetje nabij” Ik weet het niet meer en wijt dit aan de tijd. Mijn verleden desnoods. En alles wat zich sindsdien heeft voorgedaan. Alle eerste keren. Waarvan sommige keren ook direct de laatste keren inhielden…
Het houdt niet op! Iedere keer als ik denk dat het blad wel vol zal zijn, ontdek ik toch weer een ander plekje. Waar nog even een moment aan toegevoegd kan worden. Gelijk de oneindigheid van het heelal zich voordoet op mijn blaadje. Dat geschreven blad. Dat beschreven blad. Dat bekliederde blad. Dat beschadigde blad. En alles wat dat blad weet te torsen. Ook al is het enkelvoudig. Want het is mijn blad. Waar ik, zo af en toe,melding van maak. Niet met de illusie dat ik daardoor handen op elkaar krijg, laat staan dat ik een moment in de hersenspinsels van de ander terechtkom. Neen, aan die waan ga ik me niet te buiten. En toch…
Ik wou dat het waar was! Ik wou dat ik iedere dag opnieuw een blad zou vinden. Net zo’n onbeschreven blad als ooit. En voor mijn gemak alles wat zich voor heeft gedaan als nieuw en ongekend zou gaan ervaren. Iedere dag als een brandschone dag beleven. Als een Phoenix ieder moment weer kunnen herrijzen. Als ooit. In een wieg desnoods. De zuiverheid van het leven te ontdekken, het zijn zonder enige beperking te aanvaarden. Niets dat iets in mijn leven in de weg zou kunnen staan. De naieviteit van het kind in optima forma. En met een vergelijkbare glimlach de wereld rond mij heen te aanschouwen. Maar dat…
kan wel! Eenvoudigweg door mij over te geven aan die momenten die ik onderweg geregeld tegenkom. Waarbij ik de keuze heb om die momenten vast te gaan leggen. Door simpelweg dooreen kijker te koekeloeren. Op dat moment de wereld verklein. Grijpbaar te maken. En hanteerbaar. Niet veel later gevolgd door de fysieke afdrukken. Die mij, nog steeds, weten te boeien. Te ontroeren. Waardoor dat onbeschreven blad opeen andere manier beschreven wordt. Waardoor accenten kunnen worden aangebracht. Waardoor mijn beschreven blad kan gaan dwarrelen. Aan een onbekende reis gaat beginnen. Misschien wel in contact met andere bladeren. Beschreven en misschien ook wel onbeschreven bladeren…
Wie zal het zeggen” Wie neemt de vrijheid om zijn of haar (on-)beschreven blad te gaan delen” Doet leeftijd er in deze wat toe” Of rijpheid misschien” Hoop desnoods” Of koester ik weer eens een illusie” Neigt dit verhaal naar een waan”
Maar met deze waan kan ik redelijk leven! Eerlijk gezegd goed leven. Laat mij de waan dan wel de illusie! Tenslotte is de huidige realiteit ook niet alles!