Retour de tijd

‘… voor mensen die van mensen houden is de psychiatrie zo gek nog niet!’, sprak ooit het voormalig Hoofd Opleiding van Duin & Bosch, Piet Aardema. Hij werd niet gehinderd door enige kennis dan wel een lichte vorm van ervaring. Neen, dat Piet Hoofd Opleiding werd had meer te maken met het netwerk dat hij in Castricum, als bovenmeester, had opgebouwd. En waar hij op goed moment tegen zijn eigen grenzen was aangelopen. Althans, volgens berichten die mij ooit ter oren kwamen. Nu weet ik wel dat geruchten altijd wel met een lading zout dienen te worden genomen, maar het zou me niet verbazen wanneer daar enige vorm van waarheid onder schuilgaat. Ja, ik weet het! Dit heeft enigszins weg van roddel dan wel achterklap. Maar wat ik nooit heb kunnen plaatsen dat de eerder genoemde woorden over de lippen van dat toenmalige hoofd zouden rollen. Een verklaring in deze is vrij simpel: hij las slechts voor wat de autocue over het scherm liet rollen…

Vanwaar deze inleiding” Heel eenvoudig! Ik kwam haar ‘live’ tegen bij de Xenos. Esther Pascal. Die van origine een geheel andere achternaam draagt. Een naam die mij meer aanspreekt. Een naam ook waaronder ik haar heb leren kennen. Toen zij ooit aan die opleiding begon. En deel uitmaakte van een groep die het gepresteerd heeft om mij, tijdens een ziekteproces na het overlijden van mijn vader, compleet leeg te zuipen. Een feestje werd het met een droevige ondertoon. Maar nog nooit heb ik zo gelachen. Nog nooit heb ik me zo op een ander been gezet gevoeld. Nog nooit heb ik me zo gesteund gevoeld door, relatieve, buitenstaanders. En dat ik me toen in een crisis bevond, ben ik me pas achteraf gaan realiseren…
Schoot door me heen. Terwijl gelijktijdig verschillende beelden de revue passeerden. Hetgeen dan voor enige verwarring zorgdroeg. Of misschien is het huidige Nederlands woord zorgdraagde hier ook op van toepassing. Gelijk ik van de week het woord vraagde tegenkwam als mogelijke tegenhanger van het ouderwetse woord vroeg. Hetgeen dan weer garant staat voor een ietwat andersoortige verwarring, hoewel…

Het zijn weer wat fragmenten die vandaag de revue passeren. Fragmenten die afwisselend het heden en verleden weten te vermengen. Waardoor het rijper worden wat gepaard gaat het het ouder worden de ouderdom naar de achtergrond drukt. Vandaar dat ik vandaag ook weinige behoefte had lang voor de spiegel te vertoeven. Maar die behoefte heb ik vaker: wat dat betreft ga ik mezelf regelmatig uit de weg…

Vandaag maar weer eens een plaatje. Van al dat gepraat wordt een mens nu eenmaal ook niet bepaald wijzer. Hooguit dat door wat meelijwekkende verhalen het hoofd van de ander wat gaat schudden. Hetgeen ik dan maar af doe met ooit dat hondje. Op die hoedenplank…