Zout

Geregeld dien je het leven met een korreltje zout te nemen, maar in sommige gevallen brengt zelfs een kruiwagen geen soelaas. Strijden tegen alle beters weten in, biedt ook geen uitkomst. Maar overgeven aan de situatie is bijkans het laatste wat zich in die omstandigheid kan voordoen. Neen, dan is het een stuk makkelijker om je, liefst op voorhand, bij het onvermijdelijke neer te leggen, je schouders een aantal keren op te halen en je over te geven aan de vreugde van de dag. Want vreugden zullen deel van het geheel uit blijven maken. Naast het feit dat je je verlies neemt. Winnen is nu eenmaal niet veel meer dan het onderscheid wat zich van de rest voordoet. En het is nu eenmaal zo dat er maar een de beste, de snelste, de grootste, de eerste kan zijn. En hen die in het voetspoor van de eerste, de beste, de grootste, de winnaar treden, zijn niet veel meer dan de gepasseerden. Ongeacht hun specifieke, individuele kwalificaties. Want daar wordt, voor het gemak, niet te lang bij stilgestaan…

Hetgeen mij brengt bij de beelden van vandaag. Eigenlijk mogen ze geen naam hebben, ware het niet dat ze een deel van een kort verleden actualiseren. Neem nu dat typische wat Nederland typeert. Niet alleen een waterland maar ook nog eens een fietsland wat zich kenmerkt door grote aantallen verweesde fietsen. Waaromtrent een week geleden melding van werd gemaakt. Waar een lekke achterband, naast een lekke ketting, voldoende reden is om van het vehikel afscheid te nemen. De tweewieler vaarwel te zeggen en er verder niet meer naar om te kijken. Zonder enige emotie. Simpelweg dat niet veel verder een vergelijkbaar voertuig gereed staat, dewelke, voor een bijzonder schappelijke prijs van eigenaar te veranderen. Dan wel doordat de eigenaar, ietwat verstrooid, nalaat om het rijwiel op slot te zetten…

Een roemloos einde wacht. Dat wil zeggen geen tweede leven wacht. Hooguit dat, op enig moment, de artistieke staalkaart wordt opgemaakt. Bijvoorbeeld door het bijgaande beeld. Hetgeen wat kleurrijker wordt wanneer een andere hoek wordt gekozen.

Anders is het bij de andere beelden. Daarin is sprake van een opbouw, welke na enige tijd ook uit het zicht verdwijnt. Waar ooit ijzer in een vorm werd gebogen, zal niet veel later beton zich van dit ijzer meester maken. En wanneer het uitgehard en van de mallen wordt ontdaan, resteert niet veel dan het grijze beton wat het grauw overheerst. Om niet veel later alsnog van een ommanteling te worden voorzien. Waar weer, na verloop van tijd, mogelijk sprake kan zijn van een ontmanteling. Waardoor delen van dat skelet weer zichtbaar worden, het grijs wordt afgevoerd en mogelijk verdwijnt onder het zwart van het asfalt. Hetgeen weer gebruikt gaat worden voor een nieuw aan te leggen fietspad. Waarop het eerste beeld weer aan betekenis kan gaan winnen. De winter die gebruikt gaat worden om zout dan wel pekel aan het geheel toe te voegen. En mijn cirkel, voor dit moment, weer rond is. Want ronde cirkels spreken mij op dit moment meer aan dan de vicieuze. Niet dat ik niet geregeld in herhaling val, maar voor een keer…

Neem mij maar met een korrel zout. Of desnoods een schep. En waar ik eerder zou kunnen spreken dat er zand overheen dient te gaan, ga ik vandaag liever met zout strooien. Al was het alleen maar om wat met die wond te gaan doen…