Bloedverdikkers verdikkeme

Het gaat mij niet lukken! Niet dat ik daar rouwig om ben, geenszins dit keer. Door de lat zo hoog te leggen en door het feit dat tijd op een andere manier kan worden doorgebracht, zie ik maar van mijn opdracht af. Een opdracht die ik mezelf had opgelegd: de ultieme kermisfoto geschoten in Alkmaar. Het heeft er veel van dat ik dit jaar het hele kermisgebeuren wat aan mij voorbij zal laten gaan. Dat is aan de ene kant wat frustrerend, aan de andere kant zullen er waarschijnlijk wel weer voldoende andere mogelijkheden zich blijven voordoen. Het gemak waarmee ik mijn toestellen draag (zowel ICD als Canon), als de mogelijkheid nog steeds over een aantal pasjes te beschikken, naast het feit dat de overheid zich voorbereid op een nieuwe aanval op de gelden van gepensioneerden, zorgen ervoor dat, naast keuzes die in het algemeen gemaakt dienen te worden er ook sprake kan zijn van specifieke keuzes. Het credo van het vroege voorjaar van Rutte, heeft inmiddels bakzeil moeten halen. En de gebektheid waarmee hij in het verleden optimaal dacht te scoren, is zo successievelijk verstomd. Het geeft nu eenmaal geen pas om aan de ene kant vorstelijke ingrepen te plegen en aan de andere kant mensen op te roepen om de geldstroom weer op gang te brengen. Maar wie ben ik in dit geheel” Een persoon die steeds meer gewend raakt te slikken. Een man die dankbaar mag zijn dat hij ruim veertig jaar van zijn leven aan zorg en onderwijs heeft mogen geven” Een persoon die ooit voor zijn nummer het land mocht helpen verdedigen tegen het veronderstelde Rode Gevaar” De Koude Oorlog door oefeningen in Duitsland aan den lijve heeft mogen beleven. Paderborn als uitgangspunt na een collectieve verplaatsing vanuit de Westenberg kazerne in Schalkhaar. Tegenwoordig een AZC. Want ook van het Garderegiment Prinses Irene is niet veel meer over. Hooguit op Prinsjesdag, wanneer de eretroepen zijn aangetreden.
Wat maal ik hierom” Ach, een dag niets te zeiken, is een dag naar de knoppen geholpen. Een variant op die woorden van C. Chaplin, maar dit keer in een totaal andere context. Waar hij het heeft over lachen, laat ik het liever in zeiken overgaan. Want zoveel valt er tegenwoordig toch niet meer te lachen, gezien alle kwel die over Nederland wordt uitgestrooid. Waarbij de huidige roergangers niet veel beter weten dan de roeiboot leeg te hozen en het nalaten de gaten te dichten. Er nergens Hansje Brinkers vallen te ontdekken, laat staan dat er voldoende vingers te vinden zijn om al die gaten te vullen. Handen tekort, terwijl een veelvoud van handen staat te trappelen om uit de mouwen te worden gestoken. Veel handen dit keer leeg, terwijl de knip nauwelijks meer gevuld raakt. De pijn die aan alle kanten niet meer te bestrijden is: paracetamol als smeermiddel hooguit de omzet van de farmaceuten weet te vergroten. Aanbiedingen die tegenwoordig in een gemiddelde supermarkt tegen de meest lage prijs de weg naar de klanten weten te vinden. De dwaalsporen die dit beleid weet uit te zetten. Daar geregeld mee weg komt…
Misschien wat sikkeneurig dit bericht, maar ik kan en wil er dit keer niet veel meer van maken. Het feit dat ik er woorden aan vuil maak, spreekt voor zich. Een hartgrondig bah, laat de hap in mijn keel stokken. Maar ik heb nog iets te happen, kan ook nog slikken en dan, aan het eind van de hoop, mijn gat nog met toiletpapier afvegen. Maar voor hoeveel anderen is dit laatste ook al niet meer weggelegd, laat staan dat ook de happen die zij nog hebben over een aantal dagen dienen te worden uitgesmeerd” Schraalhans slaat toe! En de rekening wordt heel simpel bij het gepeupel neergelegd!
Piepel het gepeupel en de onrust zal, op termijn, toe gaan nemen. Wie goed doet, goed ontmoet! Maar wat er gebeurt wanneer er kwaad bloed in het spel is” Ik gebruik iedere dag een portie bloedverdunners. Hoe is het echter gesteld met bloedverdikkers” Gaat dan een land, op termijn, naar de knoppen…”!