de zin van waan zin

Als je op zoek gaat nar het ongerijmde, zul je ongetwijfeld ergens de weg kwijt raken. Waar ver dwalen een uitgangspunt zou kunnen zijn, is verdwalen een totaal ander feit. Ver dwalen is menselijk wordt verondersteld, zeker wanneer sprake is van een vertroebelde geest, een gast waarbij de zinnen neigen naar de waan van alledag en dat verenigt met onzin die de mens als een soort van spook najaagt dan wel achtervolgt. Op de keper beschouwt, jojo ik ook wat door het leven. Maak me regelmatig schuldig aan buitenissigheden, maar daar blijft het in de regel bij. Hoewel ook daar de nodige vraagtekens aan toe te voegen zijn. Of liever gezegd te plaatsen zijn. De klankkleur van mijn dagelijks bestaan kenmerkt zich veelal door de toegevoegde waarde van mijn fotowerk. Want werken doe ik, op mijn eigen spectaculaire wijze, veelvuldig. Hoewel ook nu weer de nodige vraagtekens opdoemen. Daar draait het ook vandaag niet om. Neen, veel meer vertoef ik nog even in het Antwerpse, waarbij een volgend deel op het programma staat. Taalbeeld en klankkleur als hoofdmoot, waarbij de beelden ‘an sich’ voor zichzelf zouden kunnen gaan spreken. Maar ook nu weer doemen die vermaledijde vraagtekens op.

Dus wordt het weer een bonte stoet van variabelen. Waarbij ik even terugkom op gisteren. De toren van de Sint-Jacobskerk valt dit keer te genieten. Een omissie mijnerzijds, die ik vandaag denk goed te maken. Qua tekst blijft het hierbij. Dat het Elfde gebod nog eens passeert…