Het elfde gebod!

Voor menigeen is het God die de wereld bestiert. Ook God maakt geregeld een foutje, waardoor de mens niet feilloos hoeft te zijn. Dat mensen fouten maken is een simpel gegeven, dat het daardoor met een zekere regelmaat uit de hand loopt een feit. Gelukkig dat er dan mogelijkheden zijn, waarbij boetedoening en vergiffenis een niet onbelangrijke rol gaan spelen. Gelijk ik de biechtstoel mocht vastleggen en geen enkel biechtgeheim tot mij nam. Ongetwijfeld zijn daar de nodige ‘wees gegroetjes’ gepasseerd, dan wel dat er sprake was van een op de persoon toegesneden straf. Biechten, onderdeel van het Katholieke ritueel. Want aan rituelen geen gebrek. En om enige kleur in dit geheel te brengen staat deze bijdrage voor een belangrijk deel uit aan het Katholicisme verbonden symboliek. Maar niet eerder dan dat ik wat informatie naar voren breng omtrent de SINT-JACOBSKERK, een kerk die ook onderdeel uitmaakt van de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella.

‘Kijkend naar de toren valt het direct op dat deze toren zo robuust is. De toren is nooit afgewerkt. Zichtbaar is slechts de basis van een toren die drie keer zo hoog had moeten worden. De bouwers wilden in 1491 immers een kerk die nog hoger naar de hemel reikte dan de Antwerpse Kathedraal met zijn toren van 123 meter. Maar door geldgebrek (ook toen al een vorm van recessie”!) zijn ze niet verder gekomen dan33 meter. De bouw van de kerk werd twee keer voor tientallen jaren onderbroken. Ze was pas klaar in 1656.

Welgestelde personen en verenigingen bestelde altaarstukken en schilderijen. Blikvangers zijn de werken van Jacob Jordaens, Hendrick van Balen en ,uiteraard, Peter Paul Rubens. Rubens was parochiaan van de Sint-Jacobskerk. Hij woonde hier amper driehonderd meter vandaan. Rijke families, zoals die van Rubens, konden zich een private grafkapel veroorloven.’

Een klein deel van een veel uitgebreider geheel. Met wat vleugjes uit Turnhout naast een etablissement dat onder de noemer ‘Het elfde gebod’ door het leven gaat. Waarbij ik juist dit gebod in het midden laat, hoewel dat het een bijzonder Bourgondische inslag kent…