Diefje

Het is altijd weer verrassend, als ik mezelf weet te verrassen. Nu weet ik wel dat dit niet immer van een leien dakje gaat, maar dan nog sta ik regelmatig verbaasd van de dingen die ik op mijn pad aantref. Dat is niet zo verwonderlijk wanneer ik stilsta bij het feit dat iedere dag wel weer een andere verrassing in petto heeft. Neem nu, bijvoorbeeld, de telefoon. Na twee keer bellen, stopt dit apparaat schielijk. Geen melding geeft het apparaat aan. Vervolgens herhaalt zich dit gebeuren, maar dan gaat het wonder der techniek over tot een stilstand. Vervolgens een derde keer en wanneer je verwacht dat na twee, drie keer overgaan het nu wel vier keer zal gaan worden, treedt ook nu na drie keer overgaan een oorverdovende stilte in. Je zou welhaast aan een spooktelefoon gaan denken. Het brengt daarnaast enige twijfel teweeg: wat te denken van die beller aan de andere zijde” Verkeerd verbonden” Of aan het vissen of wij mogelijk niet thuis zijn” Gaat dit allemaal per ongeluk, of zit er een andere boodschap achter verborgen” Is hier sprake van een duister complot” Of probeert Amerika mij op een ander plan te brengen” De paranoia slaat toe en ik weet niet veel beter te doen dan rustig af te wachten. Nu dient dit laatste met een grote hoeveelheid zout gelezen te worden, maar dan nog. Neen, het doet mij bepaald geen goed!
Nu is overdrijven ook een vak apart, maar je zult al die overdrijvers de kost moeten geven! De een heeft nu eenmaal een meer aansprekend betoog tot zijn of haar beschikking (onderschat daarin de bijzondere rol van de vrouw niet!), maar ook de spelende zielepoten kunnen er wat van. Neem nu de man of vrouw die, op de hoek van een willekeurig winkelcentrum, de accordeon hanteert. De melodietjes doen denken aan een willekeurige greep uit een oneindig repertoir, maar ook dat lijkt ingestudeerd te zijn. De valse noot in het totaal ontbreekt; hooguit is een wat gestameld ‘dankuwel’ het enige dat een vorm van herkenning teweeg brengt. Of de alcoholische dakloze die het zich permitteert om zijn situatie vooraf te laten gaan aan een verzoek om een muntstuk van twee euro, weldra gevolgd met de suggestie dat het ook wel een euro mag zijn. Niet veel later met die verworven munt de supermarkt verlaat en een tweetal blikjes bier probeert in zijn zakken te proppen. Het gaat me niet aan. Dat besef ik, maar ik realiseer me iedere keer dat het mij opnieuw verrast en alleszins verwondert. De tijden veranderen en het wordt hoognodig tijd dat ook ik een besluit neem: lat ik mij minder verrassen en ga ik mee in de stroom van die veranderde tijd, of blijf ik, uit pure arren moede, mijn eigen koers wat aanhouden” Overwegingen en misschien,op termijn wat afwegingen. Verrassing en de samenloop, waarbij de omstandigheid veelal bepalend is. Het principe van vallen en overeind krabbelen, waarbij mijn voortschrijdende leeftijd een ondergeschikte rol blijft spelen,dan wel de bereidheid tonen zowel van het een als van het ander bepaaldelijk te gaan genieten. Overdenken en niet te lang stilstaan bij de gelegenheid die zich voordoet. Misschien wel eerder door de gelegenheid laten leiden. Want is het niet de gelegenheid die een afspraak heeft met een mogelijke dief” Laat mij dan maar wat voor diefje spelen, maar dan wel een diefje met verlos!