Handreiking

Het overkomt mij regelmatig dat ik me schuldig maak aan… en dan mag je dit keer zelf een antwoord invullen. Niet dat ik me daardoor laat leiden, maar… het heeft wel/geen desastreuze gevolgen tot nu toe gehad. Neem nu, bijvoorbeeld het volgende: ook nu krijg je de gelegenheid hier een waar gebeurd verhaal, dan wel een eigen anekdote naar voren te brengen. De gevolgen waren, in eerste instantie, rampzalig. Want zij die er niets aan konden doen, werden het slachtoffer van mijn dadendrang. Achteraf werd ik geconfronteerd met gevoelens van spijt, in dit opzicht, dat ik me schaamde me zo te hebben laten gaan. Excuses hieromtrent zouden niet in verhouding staan met de grote verwarring die ik teweeg heb gebracht. Mensen zochten elkaar op voor de broodnodige steun en konden niet veel meer doen dan de armen om elkaar heen te slaan. Zakdoeken waren dit keer niet toereikend; een algemene woede maakte zich van de mensen meester terwijl anderen niet veel meer deden dan, in een hoekje, vertwijfeld een goed heenkomen te zoeken. De menigte was met kilheid geslagen; nergens klonk meer de stem van de hoop. Niet veel later sloeg de duisternis toe en liet de straatverlichting het afweten. Mensen zochten, vertwijfeld, naar een toevluchtsoord en burgers, die dit hele tafereel achter de ramen hadden gevolgd, hielden hun voordeur stijf dicht. Neen, niemand stak een hand uit. En de overheid verschool zich achter de wetgeving. Er was geoordeeld en er was geveld. De uitzettingsprocedure diende strikt opgevolgd te worden. Het land dat zij ontvlucht waren, zou hen met open armen ontvangen. Om niet veel later een ander genadeschot tot uitvoering te brengen…
Natuurlijk neem ook ik  regelmatig kennis van dit soort schrijnende toestanden en blijft het daar veelal bij. Ik huldig niet het gedachtegoed van een zekere partij! Maar daarnaast betrap ik me erop, dat ik veilig in eigen huis onder eigen dak, mensen als abstracties ben gaan zien. Ik ken ze niet; dat wil echter niet zeggen dat ook zij eten en drinken, hun behoeften doen en moeten zien rond te komen van wat anderen hen toewerpen. Het zijn mensen met een verleden, een heden en geen zicht op een toekomst. Ja, mogelijk een toekomst waar zij weer zullen worden blootgesteld aan geweld, aan de genade van een ander, of van weer een volgend regiem. Ik moet er niet aan denken wanneer ik in een dergelijke situatie zou komen te verkeren. En toch steek ik geen vinger uit. Toch laat ik mijn stem niet horen. Ja nu misschien even, alvorens terug te keren tot mijn orde van de dag. Met andere vooruitzichten, met veilige omstandigheden, met een portemonnee met biljetten gevuld.
Met zicht op een veelbelovende avond: de eerste bijeenkomst van het fotocafe. Met die speciale opdracht van Jan; het verstilde moment. En natuurlijk heb ik daar mijn gedachten over laten gaan, natuurlijk ben ik mijn verleden hieromtrent gaan raadplegen en niet verder gekomen dan de keuze die ik voor vanavond heb gemaakt. Uiteindelijk een houten bank in het nieuwe Kranenburgh. Een verstild moment, terwijl de wereld plaatselijk voor anderen in brand staat. Waarin getwijfeld wordt aan de aarde onder hun voeten, vertwijfeld wordt uitgekeken naar, mogelijk, een laatste handreiking. Het mijn hand niet zal zijn…