Dingen van de dinsdag op maandag gecomponeerd.

Altijd in voor wat anders hoewel, veelal van hetzelfde laken een pak. Nu is een pak niet direct aan mij besteed, liever ga ik gekleed in eenvoudige jeans, maar als het echt nodig zou zijn dan zou ik me nogmaals achter de oren krabben. Neen, ik bezondig me liever aan uiterst triviale zaken. Daar draai ik in de regel mijn hand niet voor om. Hooguit wanneer ik weer eens ter verantwoording word geroepen. En ook dan heb ik de neiging om mijn onschuld schandelijk te etaleren. Simpelweg door mijn schouders op te halen en mijn handen te wassen onder de kraan. Zover reikt dan mijn onschuld. Gelijk het lood dat zich om het oude ijzer vouwt en ik niet de tijd neem om te wachten tot het heet is. Bij wijze van spreken dan. Ik ben een beetje bezig met een vorm van anticiperen: het wachten is slechts op het mogelijke groene licht dat een rol kan gaan spelen. En daar komen anderen om de hoek kijken. Voor zover zij de tijd hebben dan wel nemen om om die hoek te gaan kijken. Want velen kunnen zich geroepen voelen het zijn die weinigen die uiteindelijk uitverkoren zijn! En of ik daartoe ga behoren”!
De grote vraag. Waar ik het aan anderen dien over te laten om daar een antwoord op te gaan geven. Hetgeen mij aan het twijfelen brengt. Maar twijfel maakt simpelweg deel uit van mijn bestaan. Zonder twijfel zou ik geen toekomst hebben, zou alles zeker zijn en was er waarschijnlijk geen hol meer aan. Het zorgt voor een latente spanning, een spanning die zich dit keer niet laat snijden, laat staan dat er sprake zou kunnen zijn van voorspelbaarheid. Daar zit immers niemand op te wachten, ik niet in de laatste plaats. Dan zou de voelbare leegte een volgende brug kunnen zijn en voor ik het goed en wel zou beseffen mogelijk een brug te ver. Wanneer er dan ook nog sprake zou zijn van getroebleerd water, ik zou niet weten waar te schuilen. En naast dat schuilen zou ik ook zomaar in tranen uit kunnen barsten…
Lekker een beetje klooien met letters en de woorden vloeien als tranen voort. Glibberen wat over mijn wangen en banen zich een weg nar mijn baard, vergeten voor het gemak dat ik niet alleen een kin maar ook nog kaken bezit. Kaken die zich dit keer niet laten kaken! Gelijk die haringen zich laten kaken voor zij in de ton worden vervoerd. De Nederlandse Spoorwegen zouden bijkans jaloers gaan worden. En dat terwijl zij stilstaan (NS zet bussen in!) bij het 175 jarig bestaan van ooit dat overheidsbedrijf gelijk dat andere overheidsbedrijf dat zo nodig de marktwerking diende te volgen, laat staan de nutsbedrijven die af en toe ook niet van gekkigheid weten wat te doen om de burger in dit land een poot uit te draaien… Dingen van de dinsdag en met de woensdag in het vooruitzicht komt ook donderdag in zicht!