een jaar geleden alweer

Een keuze maken. Maar waar wordt de keuze op gebaseerd” De omstandigheid” De verplichting” De samenloop” De deelbaarheid” De nietigheid” De rijkdom” De zinloosheid” Een samenzijn” Verscheidenheid misschien” Overweging, afweging of waging misschien” Vrijheid” Mogelijkheden” Overtuiging” Ik weet het niet… Ik worstel.
 

Ik houd mij vast aan wat gisteren was en probeer vandaag daarin te plaatsen. Ik houd me vast aan dat bewuste zijn maar heb soms de idee dat de bodem onder mijn bestaan wat heen en weer beweegt. Alsof ik mij door ongekende stromen laat leiden. Op vleugels van papier, met kartonnen steunen. Kleurrijk soms en dan in zwart en wit. Contrast rijk en contrast vol in een zee van leegte. Angstaanjagend geruststellend. Of andere uitersten die zich niet laten benoemen. En toch waag ik weer de poging. IK.
 

1 van de 15.000 ICDragers in Nederland. Alsof 1/15.000ste van iets invloed zou kunnen hebben op een zijn. Mijn zijn. En daar bewust mee bezig zijn. Toch loop ik met ontbloot bovenlijf door de wijk. Dan weer fiets ik met datzelfde ontblote bovenlijf door de stad. Noem mij niet kwetsbaar maar kijk naar de kracht die ik tevoorschijn weet te toveren! Laat iets van die magie nu van dit scherm afspatten! Maar… soms ben ik gewoonweg nog een beetje bang!
Ook zoek ik naar de waarheid en denk dit soms, voor even te weten, om het een volgend moment weer kwijt te raken. Ook in deze waarheid gaat de paradox schuil. De tegenpool van alles wat is en niet. Het volmaakt onbenoembare. Het ziedende hart van de rust. Het vacuüm van de tornado. Het uiterste randje waar ik me langs beweeg en daar dan weer een micron van.
Het ‘Mors ultima linea rerum’ ofwel ‘de dood als uiterste grens der dingen.’ Niet dat ik deze overweging alle ruimte bied, maar toch… Hoe schoon te zeggen en te stellen, hoe anders kan mijn denken zijn. Gedachten zijn en blijven vrij. Als dit geen waarheid is…
 

waren mij overwegingen voor een jaar geleden. 1 jaar geleden alweer! 14 dagen in Dieverbrug en een temperatuur die opliep van 13 graden naar 31. Waarin de afspraak was om in die periode afscheid te gaan nemen van het team zorg in Amsterdam. Het uitstel dat steeds meer in de richting van een afstel dreigde te gaan. Uiteindelijk toch nog iets van een bijeenkomst leek te gaan worden. Weer een jaar later. Een jaar waarin mijn plaatjes me nog steeds overeind weten te houden. Zo ook dit keer. Met tekst dan wel zonder tekst. Een vorm van tijdsbesteding. Een vorm van inhoud gaan geven aan mijn huidig leven. Wat gisteren een soort van neerslag kenden. In zekere zin een domper teweeg bracht. Regen. En dat de Godganselijke dag. Pluvius er alles aan deed om mijn dag onder de dekens door te laten brengen. Tot een zekere ergernis van de ander. Een dag die op een andere manier zijn tol eiste. Niet zo erg als in Noorwegen. Want ernstiger van wat zich daar heeft afgespeeld, valt nauwelijks te bedenken. Zo gestoord dan wel zo ziek vertegenwoordigt die mens de mensheid. Om je voor dood te schamen. En juist die tol werd geëist. Bijna 100 doden! Honderd mensenlevens die van het ene op het andere moment werden verwoest. Niet voor te stellen. Gelijk ook het bericht dat Amy Winehouse het leven heeft gelaten.
Maakt nu deel uit van club27. Brian Jones, dood in een zwembad. Aanbad alcohol en drugs. Jimi Hendrix: gestikt in eigen braaksel na een grote dosis slaaptabletten en rode wijn. Janis Joplin nam een overdosis heroïne. Jim Morrison mogelijk overleden aan een hartaanval. Kurt Cobain schoot zichzelf op 27 jarige leeftijd dood. En Amy heeft gewoon het loodje gelegd. Bizar, als je zo’n opsomming onder ogen krijgt. De tol van de roem…”!
 

Ik ben d’r weer. Wij zijn er weer. Weer terug van even weggeweest. Ligt de stad op mij te wachten. Loop ik rond met mijn toverdoosje. Zijn er weer nieuwe ‘wikkies’ in de maak. Of ‘wikkis’ zoals Gerard ze pleegt te noemen. Wikkies die mijn handtekening dragen, wikkis die juist die momenten van een tijdelijke eeuwigheidswaarde weten te voorzien. Wikkies die nergens om vragen. Wikkis die er simpelweg zijn. Zoals ik ben. En blijf ik voor dit moment nog even. LEVEN!