Weer thuis!

Stel: je bent wie je bent

Stel verder: je doet wat je doet

Stel nog verder: je denkt wat je denkt

Stel nog veel verder: je doet wat doordat je laat

En als laatste: je laat

 

Wat zou er dan gaan gebeuren” Grote kans dat er:

1. Niets gebeurt.

2. Niets gaat gebeuren.

3. Er gebeurt niets.

4. Er kan niets gebeuren.

5. Er is niets dus wat kan je gebeuren”

Want er is een gesprek van het jaar geweest. Er vond een gesprek plaats waar ik geen deel / een deel van uitmaak. Over een financiële meltdown. En over wat er uit is. En wat in.  Wat onder welvaart kan worden verstaan. En wat als rijkdom te benoemen valt. En als Epicurus als Grieks wijsgeer in de 3e eeuw voor Christus stelt dat ‘Rijkdom bestaat niet uit het hebben van veel bezittingen, maar in het hebben van weinig behoeften’ kan ik me voorstellen dat een heleboel rijke mensen verlicht ademhalen omdat een groot deel van hun bezittingen in rook is opgegaan.  Maar ook Oscar Wilde wil ik graag citeren:

‘Mensen kennen de prijs van alles en de waarde van niets.’ Maar deze man was dan ook een Engels-Ierse dichter en toneelschrijver.
 

Toch blijft de kredietcrisis ons nog steeds een spiegel voorhouden. Ondanks de stromen geld van de afgelopen weken die richting Griekenland zijn gegaan. Premiers die gezamenlijk het spook der armoede hebben weten te temmen. Althans, die een poging hebben ondernomen de Euro in een bepaalde waarde te laten. Een economie die pogingen onderneemt om op te krabbelen. Het geld dat over een lage balk wordt gesmeten. Het kader waarin van alles aan het rollen kan gaan. En dat speciale gevoel. Een gevoel van welvarend onbehagen. De dagen van welbehagen die we achter ons hebben gelaten. Voor zover we die woorden tenminste nog hebben gebezigd.
‘Stil de afgelopen nacht, en alles wat daarop volgt…’
‘Wie een positieve blik op de mensheid heeft, gaat ervan uit dat we in de kern morele wezens zijn die verder kunnen kijken dan eigen materieel gewin. Misschien hebben we alleen wat meer ruggengraat nodig.’
 

Vakantie achter de rug en ik geef me straks weer over aan dat andere gebeuren. Kruip weer in de huid van dat pensionada zijn. Ga wat meer bezigheden op zolder starten. Dat kon haast niet anders gezien het teken dat van diezelfde zolder kwam. Stapels die zijn omgesodemieterd. De deur wisten te blokkeren. Het feit dat Ria mij op deze verrassing attendeerde. Het zal er misschien eindelijk weer eens van komen. Afscheid nemen. Van spullen die garant stonden voor een zeker verleden. Hoe weet ik de wereld van mijn voormalig zijn een plek te geven in de afvalcontainer” Door het simpelweg door een gleuf te storten. Daar eigenlijk ook niet geheel rouwig om ben. Het toch wel wat lucht geeft. De veranderde omstandigheid. De veranderde omstandigheden waar ik, nog steeds, deel van weet uit te maken. Niet alleen tot mijn eigen stomme verbazing. En gelijktijdig de motor draaiende weet te houden. Een rader in het geheel van een zich nog steeds herhalende economie. Weliswaar op een ander plan, maar dan nog…
‘Money makes the world go round’, luidt een bekend gezegde en een navenante song. Draait niet alleen de wereld in cirkels zo ook draait het geld in veelkleurige cirkels rond. Noem het het imperium van Mickey Mouse en je kunt een beeld krijgen van wat ik bedoel te zeggen. Alsof wij, met z’n allen, verdwaald zijn in een schijnwereld. Een wereld waarin fantasie niet meer van de werkelijkheid te scheiden valt. Een waanwereld in een wereldwaan.
Dan is een Russisch spreekwoord wel op zijn plaats:

‘De toekomst behoort aan hem die weet hoe hij moet wachten.’

‘De toekomst behoort aan haar die weet hoe zij moet wachten.’

‘De toekomst behoort aan hen die weten hoe zij dienen te wachten.’

 

Is mijn toekomst nu bewolkt” Onze toekomst nu bewolkt” Vandaag wel en ook de zon liet een oranje gloed achterwege. Voor zover dit mogelijk te zien was. Zomertijd, komkommertijd. Groen. Blijf ik virtueel bezig door de plaatjes die ik schiet”

Wat schiet ik daar dan mee op” En jij”!
 

We zijn weer thuis! En kijk niet vreemd op wanneer ik straks weer de gelegenheid te baat neem om mij gedachten weer eens in het oude karrenspoor te plaatsen. Wat dat betreft is er niet veel veranderd. Hooguit dat die koperen ploert het al enige tijd af laat weten. De herfstjas mij beter past dan de zomerjas die in de kast hangt. Ach, stel dat ik niets meer te zeiken zou hebben!
Juist dan zou ik kunnen zeggen dat het minder met mij gaat. Maar voor nu: goed dat je er weer bent! Spreek je verder morgen!