Eigenheid

… uit – het – zicht… Als tegenhanger voor in-zicht. Want naast inzicht kan ook een overzicht een rol gaan spelen. Een rol waarvan de reikwijdte niet altijd te overzien zal zijn. Maar daar gaat het dit keer niet om! Neen, meer gaat het erom dat mijn zwager Rob niet alleen over een korte wijle jarig zal zijn, mijn moeder Corry maandag wederom een nieuwe mijlpaal aan haar leven hoopt toe te voegen en dat Ria zich opmaakt voor een volgende stap op haar levenspad, nadat Joke haar voor is gegaan, neen dat inzicht daar ontbreekt het niet aan! Ik noem een bundeltje met wat beelden die ik in de loop der tijd vast mocht leggen bewust uit het zicht. Het zijn dan ook beelden waar ik een beeld bij heb, een beeld dat anderen kan ontgaan voor zij met mijn beelden worden geconfronteerd. Want in zekere zin zijn het confrontaties die ik aanga op het pad dat ik achterlaat. In die zin dat fotografie een mogelijkheid biedt om een levensloop van een inhoud te voorzien. De plaatjes die, op termijn, een appel zouden kunnen doen wanneer het geheugen het af laat weten. En juist dat geheugen daar draait het veelal om. Het rijpen van de leeftijd en het vorderen van de ouderdom plegen niet alleen een aanslag op dat leven, neen, veel triester wordt het wanneer leeftijdgenoten je in de steek laten. Wanneer de eenzaamheid een tol gaat eisen en je sociale netwerk steeds meer gaten gaat vertonen. Het vangnet het af laat weten en het praatje pot geenszins meer opgaat. Ik probeer daar, op mijn manier, een draai aan te geven en vraag mij geregeld af of de draai die ik daaraan geef, wel verstaan wordt ten overstaan van degenen die het genoegen van mijn kant kunnen dan wel willen delen. Ook dat is een keuze, een keuze die ik met een zekere gretigheid te berde wens te brengen. Waarbij ik me ook nog eens geregeld afvraag of deze gretigheid wel wordt verstaan. Maar dat is simpelweg niet aan mij, dat laat ik graag aan de ander over…

De dingen van de zondag. De dagelijkse dingen die in dagen, weken, maanden en jaren voor een deel inhoud gaven aan mijn leven. Inhoud geven aan mijn huidige leven, waarbij ik niet schroom om geregeld tegen de haren in te strijken. Juist door de beelden die ik vang en de lettertjes die ik laat vliegen. Een lang zullen ze leven van een inhoud voorzien is niet geheel en al aan mij besteed. Zeker niet wanneer dat leven een tol gaat eisen en het pad lang niet zo egaal is als mag worden verondersteld. Zich rimpels voordoen, drempels worden opgehoogd en de pieken en de dalen uit het lood worden geslagen. De plussen door de minnen worden ingehaald en de eerder genoemde eenzaamheid tot een verslagenheid leidt. Verslagen door de tijd, tijd die in een eindeloze omstandigheid de rusteloosheid van dat leven teniet kan doen. Zorg dat je gelukkig bent; zorg dat je tevreden bent, berust niet in je lot maar laat je leiden… door je eigenheid!