Op eigen kracht…

Ze bestaan echt! Naargeestige mensen. Mensen die gebukt gaan onder een somberheid, die hen beperkt in de mogelijkheden die het leven kan bieden. Let wel, kan bieden. Want veel kansen die het leven hen biedt, laten zij aan zich voorbijgaan. Het plukken van de ene dag wordt veelal door die andere dag niet gevolgd. Neen, de sluier van somberheid zorgt voor een bepaalde mate van koestering. Het biedt zekerheid, waarbij de twijfel nergens meer te vinden is. Althans, zo kijk ik daar momenteel naar. Achterdocht. Een ander fenomeen dat ongetwijfeld ook een rol speelt in dit gebeuren, naast de angst. De angst voor vandaag en zeker voor morgen. Waarbij het er veel van heeft dat gisteren is verdwenen. De reden van dit betoog” Simpelweg een bericht in de krant, getiteld ZWART GAT.
Joost Schrickx uit Monnickendan dook in de wereld van de depressie voor de documentaire Zwart Gat. De film wordt al gebruikt bij opleidingen van artsen en psychiaters en bij lezingen door psychologen. Schrickx spreekt de hoop uit dat de film het beeld dat veel mensen hebben van depressies, verandert. ‘Ik ben wel gaan zien door de film dat de ziekte serieus genomen moet worden.’ “In 2010 pleegde de acteur Antonie Kamerling zelfmoord. Ik kende hem via mijn opleiding. We waren geen vrienden of zo, maar ik wist wie hij was. Ik vond het gek dat iemand die het voor de buitenwereld zo goed voor elkaar had, toch niet gelukkig was.” Met dat idee ging hij aan de slag. Schrickx ging op zoek naar personen met een depressie die daarover wilden vertellen. “Dat is nog best lastig, je moet toch de aandachtstrekkers filteren uit de oprechte reacties. Uitzoeken wie echt depressief is, maar daar ook helder over kan vertellen. Uiteindelijk vond ik vier geschikte personen. Daarnaast was de cameraman met wie ik in eerste instantie de film zou maken, ook depressief. “Ik wist dat hij er weleens last van had gehad, maar nu was het weer zo erg dat hij zich liet opnemen. Ja, dan komt zo’n onderwerp ineens nog dichterbij.”
Schickx werkte eerst als jurist, maar wilde meer met zijn hart gaan werken in plaats van alleen met zijn hoofd. Schrijven vond hij altijd al leuk om te doen en is dit verder gaan ontwikkelen. Deze documentaire was voor hem anders om te maken dan de eerder dor hem gemaakt documentaires over duivenmelkers en ADHD. Heftiger. “Sowieso zijn het heel heftige verhalen die de mensen vertellen. Ze vertellen over hun jeugd, over hoe depressie hun leven heeft beinvloed en over de dood.” Toch is de documentaire niet alleen maar zware kost. “Als je allemaal ellende achter elkaar monteert, dan raakt het de kijker ook niet meer zo. Daarom heb ik geprobeerd het ook wat luchtiger te maken. Het moest wel een film blijven die je uitkijkt.”
Naargeestig. Haal het naar weg en het is de vraag hoe geestig geestig dan nog kan zijn. Droefgeestig misschien…”!