ff kijke
datum terug nog een rol had kunnen spelen. Was de bestemming Los Angeles. Kostte de Camper 4.890,00 gulden,
een overnachting in een Ramada Inn 35 gulden per persoon en de vliegreis, per KLM, 1.376,00.
Dit laatste bedrag dan ook weer per persoon.
Was de luchthavenbelasting 7,50 ofwel drie knaken en werd het totaalbedrag van onze wereldreis 11.084,64
ofwel gedeeld 4992,32 per stel. Bedroeg de aanbetaling 1.100,- en de annuleringskosten 374,64 gulden.
We huurden een camper type B ter grootte van ongeveer een SRV wagen. Zorgden ervoor dat wij vieren
beschikten over en Internationaal Rijbewijs en wisten wij niet precies wat wij van deze reis moesten
voorstellen. Gepakt en gekofferd, gezakt en gewapend met verschillende fototoestellen vlogen wij heen in
een verlengde DC 8 en terug in een DC 10. Haarscheurtjes stonden de heenvlucht in de weg maar de KLM
compenseerde dit met gratis drinken tot in Toronto. Daarna dwars over Noord-Amerika om te landen op LAX.
Midden in de nacht. Of eigenlijk nog op dezelfde dag dat wij vertrokken maar dan om half twaalf ’s nachts.
Had iets van doen met tijdzones…
Wel over hadden gelezen, dingen over hadden gehoord maar voor de rest geen voorstelling konden maken
omtrent dit land. Of beter gezegd dit continent. De USA. VS. De Verenigde Staten van Amerika waar op dat
moment Jimmy Carter de scepter zwaaide. Want het is dan 1979. En de wereld is wel groot maar nog redelijk
te overzien. Berichtgeving door middel van televisie beelden, radio, krant en tijdschrift en dat was het dan wel.
die wij graag zouden willen zien. Disneyland, de Grand Canyon, Yellowstone Park met de ieder uur spuitende
‘Old Faithfull’, en de nodige trucks. Las Vegas als het mogelijk is en misschien ook de Bonneville zoutvlakten
waar menig snelheidsrecord werd verbroken. Utah dus. Drijven in het Great Salt Lake wat naamgever was
van Salt Lake City. De kerk van Jesus Christ of the latter days, de staat waar Mormonen huizen.
California, Arizona, Idaho, Wyoming, Nevada en uiteindelijk zo’n 7000 kilometer in die grote SRV.
Herinnering.
Grand Canyon mocht veronderstellen. Dat de wegen daar echt als langs een liniaal zijn getrokken.
Dat om de zoveel tientallen mijlen er sprake is van een bewust aangelegde bocht die zich ook weer
over zoveel mijlen uitstrekt. Dat Nevada zich typeert door de continu bordjes met Danger Area,
en dat het in Las Vegas ’s nachts gewoon 28 graden Celsius is.
Maar dat de Yank dit in Fahrenheit eigen heeft gemaakt.
Dat Europese wagens daar het summum van decadentie vertegenwoordigen,
maar dat een Lincoln Continental toch ook niet te versmaden is.
Er toen nog weinig Japanners te vinden waren. Dat Kenworth, Freightliner, White en Catterpillar
standaard de Highways weten te frequenteren, dat transport dag en nacht doorgaat en dat dit
juist een land is wat zich leent voor groter, langer breder en hoger.
Dat een Cola in een grote beker wordt aangereikt en dat het nuttigen van etenswaren dan wel
een drankje pas plaats kan vinden als men zich aan de volgende regels houdt:
‘No shirt, no shoes, no service!’
uit mijn dommel als volgt wakker werd:
‘kijk voor je als
kijk naar achteren
vandaag
niet lukt!’
Maar als je erover zou gaan nadenken weet ik nog wel zo het een dan wel het ander.
Bijvoorbeeld:
Zo iemand in den vreemde
zichzelf, anderen ontgroeid
wortels, zijn verleden
ruimte die hem boeit
door afstand, vage grenzen
zo ver en zo dichtbij
de brug wordt zacht geslagen
de oever wijkt
een volgend pijler is zijn doel
de brug, een enkele plank
de pijler stoer standvastig
ginder de overkant
een tweede plank, de derde
zij volgen, weg wordt doel
het pad dat zij nu vormen
de stroom, een pijler bezwijkt
de tweede volgt, geen weg meer
heen, dan wel terug
slechts vage overkanten
de man, die huilt.
Laatste 15 Reacties