ftgrfrn fo to graf eren ftgrfrn

Momenten van herinnering. Een boek, nog steeds in het cellofaan. Vandaag meer dan voldoende cellofaan door mijn handen laten gaan. Vanwege 20 september. Aanstaande. Geenszins momenten van herinnering. Of het zou zo moeten zijn dat die momenten als verloren kunnen worden beschouwd. Omdat ze geenszins bijdragen aan die herinnering. Want het boek van Chris van der Heijden verhaalt, voor een belangrijk deel, over collectieve herinneringen. Met ene Musser, met een stengun onder schot gehouden. De boekenclub, met reclame naast de Donald Duck en Margriet voor de PEP. Feest in het Kralingse bos, de tegenhanger van Woodstock. Grote afwezigen Crosby, Stills, Nash en Young, waardoor het lied ‘Teach your children well’ voor een belangrijk deel teloor is gegaan…
Rellen in Amsterdam, Mies die het Dorp voor 25 miljoen gulden van de grond weet te krijgen, Boer Koekoek die de eed aflegt in de oude Tweede Kamer en Theo van Gogh, die…

En ik kijk wat verder en zie Andere Ogen. Een boek uitgegeven door de Volkskrant. Met onder andere werk van Victor Bergen Henegouwen, Koos Breukel, Anton Corbijn, Rineke Dijkstra, Erwin Olaf en vele anderen. En het commentaar van Morad Bouchakour, wat als volgt te lezen valt:
Volkskrant Magazine behoort tot de schaarse Nederlandse media waarin fotografie echt een plaats krijgt. Het werk ontstijgt het illustratieve, vaak aan de journalistiek en adverteerders ondergeschikte niveau. Zonder experimenteel of trendsettend te willen zijn, maakt de redactie bewuste, eigengereide keuzen, waardoor het magazine echt een platform is geworden voor fotgrafen.
Ergens in die reeks (Verkerhte Welt, Circus in Carre, The art of news, Figuren, Plaats delict Amsterdam, Dag vogels, dag bloemen, dag…) bevindt zich at Louisiana. Van uitgeverij Hatje Cantz. Tenmiste, dat veronderstel ik. Want dit boek draagt nog een naam: Andreas Gursky. De man van het duurste kiekje: 3,2 miljoen euro. Maar ook dat bedrag valt vandaag in het niet. Want wat tot de dag van vandaag nog steeds als de ‘miljoenennota’ door het leven gaat, is ingehaald door de tijd. We praten over miljarden alsof het poffertjes zijn. We leven reeds lang in royale welstand en zien steeds meer mensen bij de voedselbank verschijnen. We verhogen de prijzen alsof het peanuts zijn en vergeten dat ook de doppen zich mogelijk nog kunnen lenen voor… fiches om te kunnen blijven ganzenborden…”! het heeft er veel van dat de top zich opmaakt om straks de flop onder het volk te kunnen gaan verkopen. We hebben het over de marktwerking en vergeten,voor het gemak, uit onkunde, dat het monopolisten zijn die de macht nog steeds onder elkaar weten te verdelen. Alsof de bal uitsluitend voor de ‘green’ bedoeld is.

Misschien zie ik schurken op mijn pad, mogelijk spoken in allerlei soorten en maten, is het iedere dag voor sommigen onder ons Halloween of zijn overal Calimero’tjes op pad om de mensheid te behoeden… Ik weet het soms niet meer, maar ik weet wel dat ik wat werk van een lijst heb weten te voorzien. Een aluminiumlijst. Onder het oude regime. Dat wil nu nog zeggen 19%. En straks”! 21! Het heeft iets weg van het bereiken van de volwassenheid: 18 is half maar 21 is heel. Ben wel benieuwd hoe lang het nog duurt voor de nieuwe standaard zijn intrede doet: dan maar het liefst direct 25%. Hoef je niet langer moeilijk te doen: een kwart is nu eenmaal een vierde van het geheel.
Mogelijk dat er voor die tijd weer spelletjes op de beeldbuis worden herhaald. Wat te denken van bijvoorbeeld: ‘een kwartje per seconde…”!’