Roel's eenvoud

Nu kan ik natuurlijk heel obligaat beginnen met ‘hallo daar!’, maar daar zit niemand op te wachten. Dus begin ik simpelweg met hallo hier en breng dan mezelf weer eens in ‘beeld’. In figuurlijke zin dit keer. Maar ook dit schijnt weinig verbazing op te leveren. We waren er gewoon even niet. En het geeft geen pas hier iedere keer melding van te maken tenminste indien er sprake is van een weinig verheffende dag. In tegenstelling tot de afgelopen dagen. Want die wisten zich uitzonderlijk te verheffen. Was het alleen maar gezien de boottocht van 2 x een kwartier, het andere rondje Texel en het feit dat mensen dit keer ook nog eens uit de lucht kwamen vallen. Een gevoel dat Icarus mogelijk ook heeft mogen ervaren. Of een Douglas DC3 die een landing inzet op het Maritiem Vliegkamp De Kooy. Of een tongschar die nog nietsvermoedend in een diepvriesruim aan boord van de WR 24 dan wel de TX 18 opgebaard ligt.

Want Texel heeft het! Dat weet nu eenmaal iedere Tesselaar dus is het niet verwonderlijk dat ook Roel daar zijn tent heeft opgeslagen. Voor zover een galerie onder deze titulatuur door het leven zou kunnen gaan. Roel heeft zich, in zekere zin, gevestigd. Simpelweg door naam te maken. Afficheert zich als beeldend kunstenaar, waarbij geen letter verkeerd staat. En dat kent, natuurlijk, een begin. Een ooit, of, in ons geval, een ontmoeting. Op het toenmalige terrein van het ook nog eens toenmalige Duin & Bosch. In Castricum. Hetgeen toen ook nog eens resulteerde in een samengaan van een ‘vijftal vaders’, die zich bezighielden met het uitbrengen van een gedichtenbundel. ‘Ik ben voor niemand iemand meer’, maar ook dit gegeven is verleden. Roel deed een poging. In zekere zin een ampele poging. En die poging bleef ampel. Want Roel liep tegen grenzen aan. Figuurlijke grenzen. En kwam pas veel later op het spoor van letterlijke grenzen. Althans, dat is iets wat ik momenteel in zijn werk zie. Maar wie ben ik…”!
de kunst van de eenvoud
Een expositie in zijn eigen galerie. In de Weverstraat 17a, 1791 AA Den Burg, hartje centrum.
En ik probeer het een tweede keer: www.roelbrakenhoff.nl maar mogelijk dat ook nu die provider andere richtlijnen en andere getallen naar voren gaat brengen. Dat maakt voor mij dit keer niet uit!
Ik mocht een kaart uitzoeken en koos “Sterk”. Het copyright ligt bij Roel. En ik maak daar, ongevraagd en zonder toestemming, reclame voor. Zoals ik ook een foto van Roel en zijn werken aan dit schrijven ga hangen. Want ik had haar al eerder gezien. In een geheel andere context in een geheel andere tijd. In een periode dat onze troonrede ook al door haar werd gelezen. En niet veel later voor ‘den volke’ nog eens werd voorgelezen. Morgen is het zover. Zal Jan Kees zijn stem nog een keer schallen. Zal Rutte met een uitgestreken postzegel ook die tarieven weten te verhogen. Gaat de BTW met twee procent omhoog. Want wat is nu 2 %”! Op een miljard toch aardig wat. Stoom valt niet te vreten, en verwarmen gun je zelfs armen. Maar ook daar gaat de Toegevoegde Waarde van omhoog. En op termijn… mogelijk dat we ons moeten opmaken voor natte voeten. Want geld voor de dijken…

‘Hout Moed, Majesteit’, was toen de tekst die Roel had bedacht voor zijn kunstwerk. En het kan haast niet anders dan dat dit enkele beeld aan de vooravond van Prinsjesdag een belangrijke rol gaat spelen. Om ook de aaibaarheid van ons Koningshuis nog iets te vergroten (ze mag zelf niet eens meer een formateur aanstellen, en Kamps heeft vroeger ook bij de Scouting gezeten dus verkennen is hem niet vreemd), een plaatje van de onschuld zelve. Ecomare, een huiler met een koppie…