Gedaanteverwisseling

Waar mijn pet het af laat weten ben ik geneigd mijn hoed af te zetten. Volledig in het besef dat wij tegenwoordig meer in een petten- dan een hoedencultuur leven. Neen, het heeft vandaag overduidelijk een metaforische inslag. Of liever gezegd: het schuilt meer in de overdrachtelijke zin als dat er sprake is dat ik de trouwe volger wil behoeden voor de wraak waarvan enigszins sprake van zou kunnen zijn. Montezuma’s wraak loog er immers niet om.


Kafka loog niet minder. In die zin dat zijn fantasie niet alleen de realiteit leek te tarten, maar dat zijn verhaal omtrent ‘De gedaanteverwisseling’ er geenszins om loog. Maar dat het ‘product van zijn geest’ er nu nog in slaagt biologen van naam een uitspraak te ontlokken in welk ondier Kafka Gregor Samsa heeft weten te veranderen, blijft nog steeds een vraag. Een van de vele onopgeloste helaas, want ook Kafka nam zijn andere geheimen met zich mee.
Daarnaast speelt nog steeds die opdracht. Omtrent sequenties. Nu realiseer ik mij terdege dat een bed niet direct de plaats is om zaken aan mijn geestesoog te laten passeren, maar meer een broedplaats van wilde fantasieen en navenante uitvoeringen, tot mijn oog viel op die eerder genoemde titel. En de tekst die Nico van Straalen aan de ‘Gedaanteverwisseling’ heeft gewijd, waardoor het een net zo vrolijk in het ander grijpt en als zodanig ten onder dreigt te gaan. Want van een zekere dreiging is hier alleszins sprake.




Gezien het feit dat leven uit niet veel meer bestaat dan jatten en klauwen, houd ik me met niet veel minder bezig. Vandaar dat ik een belangrijk deel van de eerder genoemde bioloog schaamteloos gebruik om mijn huidige sequentie van enig inhoud te voorzien. De vraag in het midden latend of er nu sprake is van een pissebed, een mestkever dan wel een kakkerlak. Mogelijk is het een combinatie van de drie genoemde ongedierten en kwamen zij er op dat gegeven moment ook niet uit. Vormden een trio. Of kan het eenvoudig gebruik van een insect een opstand onder biologen voorkomen. Want waar een kever de beschikking heeft over een zestal pootjes, beschikt een pissebed over een veelvoud hiervan. Neen, van Straalen houdt het op een pissebed. Die associatie van de veelheid van pootjes maakt hij als hij denkt aan de talloze pissebedden die hulpeloos op hun rug onder zijn microscoop lagen voordat hij ze opereerde om hun lever eruit te halen. Wat hij precies met al deze levers deed, laat hij aan de lezer over. Ik ga er voor het gemak van uit dat de Heer van Straalen niet zozeer broodjes halfom behoeft…




Het ondier van Kafka onder de wraak van Montezuma. Gelardeerd met een enkel boek omtrent de Huiswaard en gevangen op het blad van Miljonair. Het stoffelijke van een samenloop in beeld gebracht, hetgeen mij er weer toe bracht, om dan vervolgens en zo verder en zo voort. Het kleurrijke van dit geheel zal wijken voor het zwart wit van een ander. Dan lijkt de opdracht voltooid maar waak ik ervoor deze uitspraak met alle stelligheid naar voren te brengen en te blijven beweren. Want niets is zo veranderlijk als die gedaanteverwisseling van Kafka, laat staan van die van mij!