Geheimen

Ik deel nu eenmaal geen geheimen. Hooguit maak ik melding van een uitzondering, waarbij ik zo min mogelijke een regel probeer te overtreden. Eigenlijk ben ik een voorbeeldig burger in de huidige participerende maatschappij. Het participerend medewerker zijn, past mij dan ook als een handschoen. Maar ook dat is redelijk voorspelbaar; koude extremiteiten zijn een onderdeel van mijn huidige leven en, met grote dank aan mijn verleden, een aandachtspunt voor de toekomst. Daar hoef ik me eigenlijk niet druk over te maken, hooguit kom teen deel van mijn verleden weer tot leven wanneer ik Harry ontmoet. Dan komt dat duistere deel uit die andere tijd boven borrelen. Dan zijn het juist die dingen die ik toen, ondoordacht in mij kop haalde en daar, ogenschijnlijk, een onverantwoorde invulling aan gaf. De noemer dat ik niets te verliezen ging ten onder als een vlieger die te weinig wind vangt. De keren dat teveel drank en autorijden samenging, zijn nu nog moeilijk te verantwoorden. En dat dat spreekwoordelijke beschermengeltje toen deel van mijn leven uitmaakte ben ik, voor mijn gemak, maar even vergeten. Afscheid laat zich dan ook lezen als een biecht. Maar ook dat is geen geheim. Neen, het geheim dat ik meedraag betreft hooguit de namen van ooit de vleselijke wezens die ik op mijn toenmalige pad tegenkwam en mijn gejaag op hun eerbaarheid. Waarbij ik vele grenzen wist te passeren en niet veel meer bij mezelf ervoer dan de vernietigingsdrang die in dit geheel een rol speelde. Simpelweg de weg van de destructie.
Mogelijk lukt het mij ook dit keer om de ietwat overtreffende trap ten aanzien van geheimen te beklimmen, neemt dat niet weg dat iedereen wel een geheim met zich meedraagt. Niet altijd even bewust, vaak ergens in de opslag van het onderbewuste. Laat iemand echter een foto zien uit zijn of haar verleden, grote kans dat juist de dingen van toen worden geactualiseerd. Dat dan ook die momenten weer naar boven borrelen die de deken der vergetelheid zo keurig wist te bedekken. Mijn pleidooi voor vandaag is om juist dat deel van je verleden te gaan koesteren, de mogelijk wrange smaak maximaal naar voren te laten komen opdat zuivering je deelgenoot zal zijn. Het zuiveren van een geweten las heilzaam medicijn, die Pleegzuster Bloedwijn laat verbleken. Waardoor de uitdaging weer tot je mogelijkheden gaat behoren en de dag door zonlicht, niet alleen wordt verlicht, maar zich ook mag gaan verheugen op het kleurenspectrum dat je dan te wachten staat.
Zie het even als een vorm van belijdenis, waarbij de betekenis een totaal andere wending krijgt als waar het woord belijdenis voor staat. Ook dat doet er dit keer niet toe: ik ben mijn idee kwijt en hoop voor de ander…
Wat valt er nog meer in deze wereld te delen”!