Kees O kap Berg

Het is immer weer een verrassing waar Kees mij mee weet te verblijden. Het is waarschijnlijk een geheim dat hij, voornamelijk, met zichzelf deelt en waarbij de nietsvermoedende bezoeker wordt opgezadeld met een insteek, die absoluut niet in overeenstemming is met de capriolen die dan, vroegtijdig, door mijn hersenpan galopperen. Het heeft veel weg dat de omstandigheid een belangrijker rol speelt dan het vermoeden dat in mij opkomt. Nu dien je dat galopperen niet letterlijk te nemen, maar meer in de figuurlijke en daarbij dan ook nog eens in de meest overdrachtelijke zin. Want Kees doet de dingen uit zijn hoofd, niet eerder dan dat hij de gasten welkom heeft geheten in zijn rol als voorzitter van Galerie De Kapberg gezeteld in Egmond aan de Hoef. Een plaats die, doordat mensen in vroegere tijden afkomstig uit West Friesland nog steeds hun figuurlijke sporen hebben achtergelaten. Een kleinigheid dat, opvallend uitgesproken door een echte Derper (iemand afkomstig uit Egmond aan Zee) ter illustratie naar voren werd gebracht. Ik stelde, aan het einde van het betoog van Kees, die meest onmogelijke vraag: wat te doen wanneer je niet in het bezit bent van een smartphone” En ik werd, door Kees, op mijn wenken bediend. Ik kon mij mij de Galerie vervoegen en zou dan een gids tot mijn beschikking krijgen. Zo ver heb ik het dit keer niet laten komen. Tenslotte heb ik al mijn handen vol door het gegeven dat het mij absoluut niet zou worden toegestaan om wat fotografietjes te maken. Aan welk gebod ik me natuurlijk heb weten te houden!

De heer John Jansen van Galen was de volgende spreker in dit geheel van performence en andere powerpointkunsten. Zijn betoog kwam erop neer dat het in Nederland tegenwoordig met zo’n 9000 kilometer aan wandelpaden praktisch onmogelijk is om te verdwalen, hooguit bijzondere omstandigheden daargelaten. Mist, sneeuwstormen dan wel de Drunense duinen (ooit oefengebied van het Garderegiment Fuseliers Prinses Irene, alwaar ik als dienstplichtige mijn diensttijd voor een deel door mocht brengen) dan wel andere zandverstuivingen, hebben nog wel eens de neiging om mogelijke herkenningspunten om zeep te helpen. Niet veel later gaf de spreker aan dat het om zo’n 10.000 kilometer aan paden gaat, waarbij iedere organisatie zijn eigen sporen aan het geheel weet toe te voegen. Rood wit dan wel wit rood, geel blauw dan wel blauw geel en het groen van weer een andere organisatie weten de wandelaar te wijzen op de dwaalsporen die zij in hun geest mogelijk weten te voorkomen door hun GPS te raadplegen. En dat bracht mij op een andere gedachte.
Een boek getiteld ‘Ver dwalen is menselijk’, een boek dat, voor een zeer beperkte tijd, ooit als verplichte literatuur tijdens de opleiding tot Psychiatrisch verpleegkundige op de lijst van voorgeschreven, aanbevolen boeken was te vinden. Niet veel later door, die veranderde tijdgeest, werd achterhaald. En daardoor roemrijk ten onder is gegaan.
De tijdgeest en de tijd dat geesten konden dolen, dat gezichtseinders niet altijd te voorspellen waren en waar de watertoren op het terrein van het voormalige Krankzinnigengesticht ‘Duin & Bosch’ de regel op de uitzondering is, deden mij wat over de restanten van het slot Op de Hoef kuieren. En even genieten van de wind die waaide, de zon die scheen en het vooruitzicht dat ik had.

Ik heb genoten! Ik ben ook zo vrij om een geheel eigen impressie aan dit geheel toe te voegen en ik dank Kees van harte dat hij, naast het feit dat ik hem de hand mocht schudden, mij ook attendeerde op het feit dat ik Marijke mocht ontmoeten en ook de hand van haar mocht schudden. Kennismaken is een ding, zeker wanneer het slechts een naam is die, zonder daar een beeld bij te hebben, als redelijk onbekend en daardoor anoniem door het leven blijft gaan. Ook daar is vandaag een antwoord op gekomen en een invulling aan gegeven! Ook dat mag weleens geconstateerd dan wel gezegd worden. Waarmee ik hoop mijn eerdere omissie ten aanzien van het vergeten van zijn verjaardag (17 augustus j.l.) goed gemaakt te hebben…