Goddelijk

Niet de indruk dat ik een schrijnend geval ben. Absoluut niet. Toch wringt het. Vraag me niet waar het wringt, maar dat het wringt daarvan ben ik heilig overtuigd. Heeft niets met religie noch geloof te maken, maar die heiligheid geeft iets van een kenmerk aan. Sinds vanochtend ken ik de reden van mijn bestaan: ook ik draag mee aan een mate van een Higgs-deeltje. Weg met de existentiële vragen omtrent het iets en het niets. Niets bestaat domweg niet. Er is altijd wel een iets. Dat iets laat zich, theoretisch gezien, gelukkig benoemen. Het is een ‘goddelijk deeltje.’ Dus, God bestaat!
God bestaat als enig in zijn soort. Het geeft alle andere deeltjes hun massa, en massa is wat alles nodig heeft om zich in beweging te zetten. Het deeltje is dus overal. Het verklaart dus waarom iets is en niet niets. De reden van het bestaan. Het gaat hier om pure nieuwsgierigheid en dat is toch de essentie van het mens-zijn. De ontdekking van het Higgs-deeltje heeft voor ons individuele mensen meer betekenis dan voor de maatschappij. Het antwoordt op vragen over onze existentie. Waarom zijn wij hier” Waarom is de wereld zoals die is”
Het ene grote idee overviel Peter Higgs tijdens een bergwandeling in de Cairngorm Mountains in Schotland in 1964. De vraag die Higgs al wandelend probeerde te beantwoorden was: hoe krijgen deeltjes massa, gewicht” Het antwoord, simpel gezegd: overal in de kosmos zweven nog onontdekte deeltjes die de reis van andere deeltjes door de ruimte ‘vertragen’; het Higgs-veld. En dit vertragen geeft de botsende deeltjes hun gewicht. Het verklaart anders gezegd dat er ‘íets’ is en niet ‘niets.’
Joep Trommelen is de schrijver van dit geheel, waar ik slechts een gedeelte van citeer. Naast een bericht omtrent de crisis. Vraag niet welke crisis, want voor je het goed en wel beseft gaat Supertramp ook weer op tournee. Neen, dit keer betreft het een politieke crisis. Het heeft wat weg van een onoplosbare driehoek, waarbij de hoeken haaks op elkaar zijn komen te staan. Waar de een wordt gedoogd, de ander de gelegenheid te baat heeft genomen en de derde partij garant lijkt te staan aan het voortouw te hangen, krijgt het een effect wat doet denken aan het trekken aan een dood paard. Want de ene partij wenst nergens over te praten eer de ontwikkelingssteun tot nagenoeg nul is gereduceerd. De ander wil de hypotheekrenteaftrek aan gaan roeren. En de derde partij, de leverancier van een belangrijk deel van dit kabinet, zit tussen beide vuren in. Een rol waar deze partij zich niet erg happy bij voelt. Het heeft dan ook wat weg van een spelletje ‘wie van de drie.’ Een trio kent nu eenmaal een andere spanning dan van een duo mag worden veronderstelt. Als er dan sprake is van een ’triootje’ kunnen verwachtingen een geheel andere kant uitgaan.
Een verhaal omtrent het zijn. Het niet zijn valt daarin enigszins weg. Maar als iemand er bewust voor kiest om weg te gaan, bestaat de kans dat er anderen zullen opstaan en de weg zullen gaan versperren. Vandaar dat 113Online begin volgend jaar een kantoor opent waar mensen die zelfmoord willen plegen, langs kunnen komen voor een korte behandeling. De online hulporganisatie voor mensen met suïcidale neigingen begint de proef in Haarlem. De locatie is voor mensen die al online behandeld worden. “Het lukt onze hulpverleners vaak niet om cliënten door te verwijzen. Tussen anonieme behandeling via de telefoon of internet en het daadwerkelijk naar hulpverleners toegaan, zit een hoge psychische drempel”, aldus Jan Mokkenstorm, directeur van 113Online. Ons kantoor kan je zien als een tussenportaal. Wij verzorgen maximaal drie behandelingen. Als blijkt dat er uiteindelijk een behandeling moet komen, dan gebeurt dat via de huisarts van de cliënt en niet via 113Online.”
De vraag waarom Haarlem” Lijkt mij wel duidelijk. In het verleden kende Haarlem een Crisis Interventie Centrum. Toen maakte dat deel uit van Vogelenzang. Zoveel jaar later is dit verdwenen. Daarvoor in de plaats kwam het Pest en Dolhuys. Laat dat voormalige C I C zich tegenwoordig bevinden in een gedeelte van dit museum. Het kan dus haast geen toeval zijn dat juist Haarlem de aangewezen stad is. Al was het alleen maar door het feit dat mensen met suïcidale neigingen dan wel uitingen in het verleden veelal in de psychiatrie terechtkwamen. Waar mensen met een TS nog weleens de PaaZ als behandelafdeling tegemoet konden zien. Ach, zelfs nu komen oude tijden weer terug. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat dit slechts een begin is.

Een begin van een veronderstelt ‘Goddelijk’ einde…

Geen plaatjes dit keer. Want stel je nu eens voor dat ik God in een deel van mijn plaatje gevangen zou hebben…