Haren wassen.

Gekluisterd aan bed, verpakt in een brace wordt haren wassen bijkans een militaire exercitie. Het zal je maar gebeuren, wanneer een paard spontaan begint te bokken, de ruiter uit het zadel wordt geslingerd en niet veel later de ruiter met een ambulance naar het ziekenhuis wordt vervoerd. En wanneer uren later blijkt dat er een wervel is gebroken, de opluchting dat dit een lage wervel betreft. Voor hetzelfde geld had een dwarslaesie haar verdere leven bepaald. Dan is er sprake van opluchting enerzijds en anderzijds zal daar de ziekenhuisopname en het revalideren thuis de nodige aandacht behoeven. Het ziekenhuis. Waar de zorg hardlopend achteruit is gegaan en wanneer je enigszins in de gelegenheid bent je hardgilend maakt dat je wegkomt. Het oogmerk dat je thuis dient te herstellen aan de ene kant een gezond uitgangspunt, aan de andere kant wordt verondersteld dat de zorg die je thuis behoeft wel door man, ouders of vrienden zal worden verzorgd. Goed dat er dan zoiets als buurtzorg bestaat, waar de druk door het werken met een klein team er zorg voor draagt dat er ook oog is voor de betrokkene. Maar ook daar is tijd kostbaar en had ik vandaag het genoegen de haren van mijn dochter te kunnen gaan wassen. Hetgeen ik, naar het schijnt, bepaaldelijk niet onverdienstelijk heb gedaan… Dat dit bericht over de zorg gaat zal niemand bevreemden. Dat ik daarbij mijn zorgen uit, ook dat zal velen waarschijnlijk een zorg zijn. Maar wanneer ik me schaam omtrent het feit dat er geen oog meer is voor de mens die aan die zorgen wordt toevertrouwd, zorgt ervoor dat ik me afvraag wat ik al die jaren in de zorg heb gedaan en wat ik de aan mij toevertrouwde leerlingen in al die jaren heb bijgebracht. En dat veelal onder de noemer van de ‘marktwerking’, de verzekeraars die handen vol in de pap hebben gekregen en genomen, de uit de pan rijzende kosten en de methodieken die uit de kast zijn gehaald, dan wel achter een bureau zijn bedacht om met DBC aan het werk te gaan. En de pharmaceuten die dankzij hun DSM’en in staat worden gesteld om…
Neen. De pet die ik ooit op had is in een onderste la verdwenen. En wanneer nu iemand aan mij vraagt hoe of mijn pet staat, blijf ik nog liever een antwoord schuldig dan dat ik het achterste van mijn huidige tong laat zien. En dat zegt wat!
In overleg met de betrokkene: foto’s vandaag verwijderd!