Michael Feijn

Hallo Michael,
Door middel van dit schrijven wil ik toch een terugblik aan je doen toekomen omtrent de festiviteiten in het kader van 8 oktober. Ook ik heb mij bezondigd aan het verhaal waar Matthie Bergman melding van heeft gemaakt in de rubriek ‘In 60 seconden’ op afgelopen maandag verschenen in de Alkmaarsche Courant. En waar ik aan de ene kant getuige was van het spektakel op het Waagplein op 6 oktober, hield ook ik mijn hand omhoog om het een en ander vast te kunnen gaan leggen. Deelgenoot zijn en deel te hebben aan dit schouwspel maar daar ook op een ander moment van te kunnen getuigen, was mijn rol in deze, hetgeen getuigt van een bijzonder ambivalente opstelling. Maar het positieve van mijn opstelling in deze komt tot uiting in het resultaat dat nu onder jouw ogen komt. Maar laat ik nu eerst het woord geven aan Matthie Bergman, journalist bij de Alkmaarsche Courant onder het kopje: Klein.
Het wordt een treurige gewoonte van steeds meer mensen. Vooral bij alles wat ook maar een beetje op een evenement lijkt. Een soort van dieptepunt was er tijdens het optreden vorige week donderdag op het Waagplein van het internationaal befaamde, Nederlandse Close-act Theatre. Metershoge fantasiefiguren stapten door de vele duizenden aanwezigen door. Ze torenden hoog boven de mensen uit en maakten op die manier nog meer indruk dan hun ontwerp alleen al deed. De beste manier om er zo veel mogelijk van te genieten, is om je helemaal open te stellen, het helemaal op je af te laten komen. Maar helaas en o zo treurig: een groot deel van de mensen had andere ideeen. Zij sperden hun ogen niet wijd open om de enorme figuren zo goed mogelijk te kunnen zien. In plaats daarvan knepen ze de ogen dicht en tuurden ze ingespannen op een schermpje van vier of vijf inch, waarop kingsize figuren tot miniatuurtjes waren teruggebracht. Jawel: ingespannen filmpjes maken met een mobiel. Erop lettend dat het smartphoontje het wel opneemt. Het priegellensje mikkend op de juiste spelers. Helemaal vergetend, dat ze deel uitmaakten van iets groots. Zaterdag waren ze er weer. Tijdens de 8 oktober-optocht. Ze zagen de grote praalwagens aan zich voorbijtrekken. Weer op vier inch…
Michael, ik moet eerlijk bekennen dat ik Matthie Bergman geen ongelijk kan geven. Maar over het geheel ben ik tevreden met het resultaat! Jij, als zelfstandig ondernemer, dient andere keuzes te maken. Ik, als pensionada, kan me permitteren om her dan wel der te vertoeven. Immer in het bezit van mijn Canon, opdat dingen die zich in mijn blikveld voordoen,terstond kunnen worden vastgelegd. Maar het voordeel daarvan is dat ik anderen, in dit geval jou, van mijn bevindingen op de hoogte kan stellen. Hetgeen ik dan ook bij deze doe!
Met een heel hartelijke groet,
wik.