Harry

Simon Vinkenoog. Hans Plomp. Max Teawhistle. Max Teeuwese. Jam sessions. Piratenzender. Arthrose. Nachtzender. Hovenier. Zo af en toe een pretsigaret. En 1 keer in de maand een Kriek biertje. Kunstenaar. Een kunstenmaker. Een levens kunstenmaker. En de coniferen wat bijwerken. Zijn baard voorzien van een elastiekje. En tegelijkertijd de wereldpolitiek de revue laten passeren. De politiek van de platgeslagen klei laten voor wat deze is. Platgeslagen. Namen die passeren. Parken die tegen de vlakte gaan. Strohalmen die daarvoor in de plaats gaan komen. Schrijvers, dichters en mensen van naam. Ruigoord, nabij Amsterdam. Illegaal en legaal. Uitzendingen via het radiostation Vrede. Don Quichotte die als poster aan het raam hangt. En de aankleding. Van zijn woonkamer.
Een bruin caf” valt in het niet. De voormalige Kaasbeurs stelt niets voor. De Pilaren vallen in het niet. En de lampjes geven het geheel dat licht wat als sfeervol door het leven gaat. En daarin leeft Harry. Met verschillende katten, hetgeen hem meermalen per week uitnodigt om de zaak weer van stof te ontdoen. Over de verspreid liggende Perzen. Het altaartje waar menig gelovige zijn zielenheil aan zou kunnen ophangen. Want of de Boeddha dan wel de Zoon van dan wel een afbeelding van de Maagd dan wel een ezel die daar verdwaald is, het gaat om de re”ncarnatie. Niet zozeer de vraag in welke vorm dan wel meer in de wetenschap dat wij deel uitmaken van een eeuwigdurende kringloop, een cirkel die als vicieus door het leven gaat.

Niet de vraag wanneer de kloof gekliefd is dan wel wordt, maar de zoektocht naar een vermeend antwoord wat zijn woorden drijft. En een bepaalde mate van herkenbare eenzaamheid wat mij stil deed staan. Zomaar, ergens onderweg.
Een spraakwaterval. Van iemand die streng over de rand van zijn bril heen kijkt en tegelijkertijd zegt goed voor zichzelf te zorgen maar vandaag toch maar kiest voor een Chinees. Eet, wanneer het hem schikt, drinkt wanneer dit nodig is en doet wat hem gegeven wordt. En daar zijn geluk uit haalt. Zingt wanner hij de gelegenheid heeft, muziek maakt met vrienden wanneer dit zich voordoet en ook nog de oude Raad heeft gekend. Mensen heeft vastgelegd. Op cassettes. Op CD’s. Daar ook een archief voor heeft aangelegd. En niet stilstaat bij de vraag wat daarmee te gaan doen. Gevraagd wordt door andere om een blik te mogen werpen in zijn leven. Zijn wereld. Een wereld die verscholen gaat achter die coniferenhaag. Zijn eigen Walden heeft gecre”erd. Een Walden met zichzelf. Zich afficheert als een buitenbeentje. En zichzelf beloont met een sjekkie. Samson, een leeuw van een shag.
De armoe van de jaren 50 heeft gekend. En zich af en toe afvraagt wat de huidige jeugd niet allemaal tot hun beschikking staat. De spaarcentjes die werden meegebracht. Toen, naar school. Leren sparen bij de Nutsspaarbank. Maar ook het feit dat het voor heel veel mensen gold. Toentertijd. Men niet beter wist dan dat het was zoals het was. Grijs, grauw en het poepen op de ton. De eerste Water Closetten die in nieuwe huizen werden gebouwd. En de tonnenman die uit het straatbeeld verdween. Die Harry sprak ik. De verre neef van ene Jos uit Limland. Waar hij zijn achternaam mee deelt. De man die wereldpunten scoorde. Met de formule 1. En tegenwoordig in Monaco woont. Harry, uit Alkmaar. Reeds lang uitgewerkt. Door die arthrose. Die hem dwong zijn werk als hovenier bij de gemeente Alkmaar op te geven. Maar nog wel illegaal radiozendamateur was. En op een goed moment al zijn spullen in moest leveren. Van piraterij werd beticht. Een boete kreeg van 260 gulden. En zijn hobby aan de kant deed. Zich nog steeds druk maakt omtrent de regelgeving die zo typerend is voor dit land. Nederland. Holland. Op z’n smalst. En dat is dan niet Ijmuiden, neen, neem Alkmaar bijvoorbeeld. Met een Burgemeester Piet. Een man van CDA huize met wortels op de Veluwe. Het kan haast niet anders zijn dan…

DICHTERDWANG

De dichterlijke vrijheid gaat

met mij, aan de loop

mijn jasje fladdert open

verlies de eerste knoop

bots eerst tegen de muren

lucht en onbegrip

wil ik de MAATSTAF halen

de tweede knoop, die wipt

met mij over een laag haagje

haakt vast aan een dorre twijg

een ruk, ik vecht weer verder

de knoop ligt daar en zwijgt

gehaast dwaal ik door wegen

licht dat zich verplaatst

een derde knoop ontwart

de zinneloosheid raast

mijn jasje, vleugels groeien

klapwiekend wordt mijn sprong

ICARUS en de zon

die ook mijn val afdwong.

Speciaal voor Harry dus vandaag! Als een verdwaalde hippie met de klanken van The Outsiders op de achtergrond…