Henk van Dijkhuizen

Henk van Dijkhuizen. Galeriehouder fotograaf. Zo afficheert hij zich. ‘Ik wil een ontmoetingsplek voor fotografen creeeren”, zegt hij. Op een bijzondere plaats in Alkmaar. Sint Jacobstraat 1, hetgeen de naam SJ1 verklaart. www.sj1.nl geeft aan wat binnen zijn vermogens ligt. Geen portretten. Wel, gebouwen in een ruimtelijke ambiance, gepaard gaande met een vleugje Hopper. Landschapsfotografie.“In Alkmaar wordt er nog weinig gedaan op het gebeid van fotografie. Soms exposeert een galerie met foto’s, maar dan hangen ze tussen de schilderijen. Daarom vond ik het tijd worden voor een echte fotogalerie.”

Ik wees hem op Artiance. Het fotocafe. Liet na hem ook op fotogroep De Waag/De Horn te attenderen. Er wordt wel wat aan fotografie gedaan, maar dit verdwijnt, voor een belangrijk deel, in de grote ruimte. Als vogels die koers zetten naar het zuiden. Soms met wat meer, vaak met veel minder gekwetter. Bij hun terugkeer zich bezighouden met het nestelen. En daar, op een zeker moment, ook de vruchten van plukken. Tenminste, wanneer ik me deze vrijheid mag permitteren.
“Er liggen hier ook goede fotografieboeken die mensen kunnen doorbladeren. Het is de bedoeling dat het een ontmoetingspunt wordt voor mensen die van fotografie houden.” Waarmee, in zekere zin, een niet onbelangrijke doelgroep in zicht komt. Fotografie is de laatste tien jaar steeds populairder geworden. “Dat merk je aan de prijzen die top fotografen krijgen voor hun foto’s. Ook veilen de grote veilinghuizen zoals Christie’s steeds meer fotografisch werk.”
Dan is het welhaast vanzelfsprekend dat de naam van Andreas Gurski valt. Henk is een groot bewonderaar van zijn werken. Is van zin om naar een tentoonstelling in Denemarken te reizen om daar oog in oog met deze meesterwerken te komen te staan. Want meesterwerken zijn het. Het is echter niet alleen het oog meer van de meester. Beeldbewerken lijkt een beproefd onderdeel te worden. En dat staat mij wat tegen. Want wat is nu volmaakt”!

Zijn koffie! Senseo, met de nodige excuses (waarschijnlijk is Henk een fervent theedrinker…”!), maar mij smaakt dit bakkie uitstekend. En onderwijl gaat de uitwisseling door. De grootte van zijn galerie, het werken aan naamsbekendheid, het opzetten van een netwerk en alles wat daar nog meer mee samenhangt. De galerie biedt afgestudeerde studenten ook een kans om hun werk te laten zien. “Ik heb zelf gestudeerd aan de fotoacademie en weet hoe moeilijk het is om een naam op te bouwen. Daarom wil ik jonge fotografen ook een kans bieden.”
Plannen. Ideeen. Doen. Het lef hebben om, op een willekeurig punt, in een willekeurige plaats, een willekeurige galerie te vestigen. Op die plek een willekeurig persoon te ontmoeten. Met wie een willekeurig gesprek plaatsvindt. Naar aanleiding van een stuk in de krant. Een stuk geschreven door Susanne Min. Voorzien van een foto van Jan Jong/jjfoto. Met Henk z’n kop d’r op. Op de achtergrond een lege bioscoopzaal. Werk van de Duitse fotografe Sylvia Ballhause.
“Sinds 2002 fotografeert ze oude filmzalen in Duitsland. Sommige zalen zijn inmiddels al verdwenen.” Door de symmetrische manier waarop de filmzalen gefotografeerd zijn, wordt de samenhang in de serie versterkt. “Voor deze expositie is een keuze gemaakt uit Berlijnse zalen.”

Een ontmoeting. Een gesprek. Gebaseerd op een gezamenlijke interesse. Wel vanuit een verschillend uitgangspunt. De welwillende amateur en de geinteresseerde professional. Maar beiden voorzien van een gelijkgestemde blik. Waarbij de lenzen hooguit wat van elkaar verschillen. En waarbij de verwondering omtrent het oog zich blijvend voordoet. Juist in de wetenschap dat alles zich reeds eerder heeft voorgedaan. En er slechts sprake is van een herhaling…

gelijk de foto’s illustreren…