her inner ing
Een tijdje terug. Wat bladeren in de geschriften.
In een tijd waarin een stortvloed van woorden mijn pen uitvloog.
Een wirwar van wervelingen in een stroom van zinnen.
Veel onzin zinnen en ik was niet altijd bij zinnen.
Verzoop ook bijkans in de bijzinnen. Maar moest dit kwijt.
Ten faveure van mezelf in mezelf, toen.
Was aan het overleven en raakte veelal de draad kwijt.
Zoveel emoties, zoveel niet te plekken prikkels en de plaats waar ik mij bevond voorspelbaar, thuis.
Een pen, een glas en een fles. En een hete brij van letters die zich tot woorden vormden.
Nu, bijna 17 jaar later en in het gelukmakende bezit van dit medium raak ik de straatstenen en
daardoor krijgt de plek een plaats. Schaduwen uit mijn verleden en een knipoog naar het nu, mijn heden.
Mijn mogelijk heden. Mogelijkheden dus!
In een tijd waarin een stortvloed van woorden mijn pen uitvloog.
Een wirwar van wervelingen in een stroom van zinnen.
Veel onzin zinnen en ik was niet altijd bij zinnen.
Verzoop ook bijkans in de bijzinnen. Maar moest dit kwijt.
Ten faveure van mezelf in mezelf, toen.
Was aan het overleven en raakte veelal de draad kwijt.
Zoveel emoties, zoveel niet te plekken prikkels en de plaats waar ik mij bevond voorspelbaar, thuis.
Een pen, een glas en een fles. En een hete brij van letters die zich tot woorden vormden.
Nu, bijna 17 jaar later en in het gelukmakende bezit van dit medium raak ik de straatstenen en
daardoor krijgt de plek een plaats. Schaduwen uit mijn verleden en een knipoog naar het nu, mijn heden.
Mijn mogelijk heden. Mogelijkheden dus!
En denk ik na over het woordje in. In is binnen in mij.
Het fenomeen van inside.
Door van binnen naar binnen te kijken vervagen velerlei dimensies.
Zaken laten zich ook niet altijd benoemen, laat staan dingen.
Dingen hullen zich nog meer in een gewaad van schijn.
Transparantie met een kleurtje. Als een Thaise wensballon die in de nacht het luchtruim kiest.
Een eigen koers bepaalt en een eigen plekje zoekt.
Neerdaalt. En een tekst laat lezen.
Een vrij universele tekst. Aan ouders. Van een kind. Hun kind. Dat het luchtruim koos.
In schrift en in gedachten.
Om terug te gaan en wat vooruit te denken. Want denken blijft.
En kijken ook! Rond mij heen kijken. Om mij heen kijken.
Ik. Als aardig middelpunt. In het belang van ik.
Ik ben mijn eigen belang door het middelpunt te zijn.
De as waarom de wereld wentelt. De wereld waar ik in deel.
Waar ik deel in ben. Omdat ik ben. Omdat ik niet blijf.
Het fenomeen van inside.
Door van binnen naar binnen te kijken vervagen velerlei dimensies.
Zaken laten zich ook niet altijd benoemen, laat staan dingen.
Dingen hullen zich nog meer in een gewaad van schijn.
Transparantie met een kleurtje. Als een Thaise wensballon die in de nacht het luchtruim kiest.
Een eigen koers bepaalt en een eigen plekje zoekt.
Neerdaalt. En een tekst laat lezen.
Een vrij universele tekst. Aan ouders. Van een kind. Hun kind. Dat het luchtruim koos.
In schrift en in gedachten.
Om terug te gaan en wat vooruit te denken. Want denken blijft.
En kijken ook! Rond mij heen kijken. Om mij heen kijken.
Ik. Als aardig middelpunt. In het belang van ik.
Ik ben mijn eigen belang door het middelpunt te zijn.
De as waarom de wereld wentelt. De wereld waar ik in deel.
Waar ik deel in ben. Omdat ik ben. Omdat ik niet blijf.
Omdat ik relatief ben. Niet alles relatief is.
Omdat ik kijk. Omdat ik wakker lig. De wekker niet meer gaat.
Omdat ik geniet. Op mijn manier van de dingen.
Omdat ik kijk. Omdat ik wakker lig. De wekker niet meer gaat.
Omdat ik geniet. Op mijn manier van de dingen.
Het zijn dan ook de doodgewone dingen.
Er over zingen kan ik niet. En die tekst”
Zongen wij ooit in Schakels. Juist om stil te staan bij die dingen.
En over Schakels kom ik ook nog wel te praten. Later.
Of om iets te laten zien. Want dat was ook een deel van zijn.
Mijn zijn wat ik mocht delen. Met die anderen. Met het toneel.
In een rol. Een rol die ik zelf van een inhoud mocht voorzien.
Waar je stukken van jezelf in legt. En waar een reactie van een toeschouwer mij toch wel aan
het denken zette: ‘nu ben je veel aardiger dan toen… Ik schrok, toen je zo te keer ging!’
Ik te keer ging” Wanneer” Waar” Ja, op dat toneel in Schagen.
Op dat toneel in Hoorn. En toen het plotsklaps over was.
En werd gesloten. De Heijermanscyclus. Het spel wat werd gespeeld.
En waar eenieder met een zekere overtuiging deelgenoot van was. Van werd. Toen. Maar…
Was het overtuiging” Was ook dat een deeltje van mij”
Er over zingen kan ik niet. En die tekst”
Zongen wij ooit in Schakels. Juist om stil te staan bij die dingen.
En over Schakels kom ik ook nog wel te praten. Later.
Of om iets te laten zien. Want dat was ook een deel van zijn.
Mijn zijn wat ik mocht delen. Met die anderen. Met het toneel.
In een rol. Een rol die ik zelf van een inhoud mocht voorzien.
Waar je stukken van jezelf in legt. En waar een reactie van een toeschouwer mij toch wel aan
het denken zette: ‘nu ben je veel aardiger dan toen… Ik schrok, toen je zo te keer ging!’
Ik te keer ging” Wanneer” Waar” Ja, op dat toneel in Schagen.
Op dat toneel in Hoorn. En toen het plotsklaps over was.
En werd gesloten. De Heijermanscyclus. Het spel wat werd gespeeld.
En waar eenieder met een zekere overtuiging deelgenoot van was. Van werd. Toen. Maar…
Was het overtuiging” Was ook dat een deeltje van mij”
Een duiveltje wat ergens in mij verscholen ligt”
Een duiveltje wat wij allen wel kennen”
Een tegenhanger van de engel” Wie zal uiteindelijk de veerman gaan betalen”
Engelen en duivels: zij kijken, lachen en wachten af.
Vol verwachting!
Vol verwachting!
WEERLIGT
Laat mij met zinnen spelen
– niet verwoord is ongehoord –
dan kan ik delen
– ongelezen – dwaal ik voort
durend en bordurend daagt
het oosten westerlicht
doe ik mijn gordijnen
dicht en tol ik in de ruimte
zoek het licht dat ergens
in mij – en in die ander –
zichtbaar en geborgen weer
ligt in een ander hoekje.
Ruim 17 jaar. Zo’n beetje 17 jaar geleden. Dat ik dit schreef.
En onderwijl ging de tijd door.
Leiden. Leed. Geleden. Uitgegleden.
Wat is goed” En waar gaat het fout…
Laatste 15 Reacties