Hij was niet te min, niettemin…

Een tijdgenoot. Dood. Een man die zijn idealen nooit heeft verloochend. Een icoon in zekere zin. En waar hij die zin ooit vandaan heeft getoverd: ‘ben ik te min’ staat ook in mijn geheugen gegrift. Voor een deel waarschijnlijk in een collectief geheugen. Armand. Hij bedacht het en bracht het. Noem het niet zozeer een levenslied, hoewel het daar wel de nodige elementen van bevat. Over rijk en arm, over middenklasse en de arbeidende klasse. Over een grotere auto, een nieuwe, geen tweedehandsje. En eigenlijk ook een vertegenwoordiger van de jaren zestig en zeventig. Van de vorige eeuw. Hoewel die vorige eeuw aan alle kanten onder de aandacht wordt gebracht. ‘Herinnert U zich deze nog”‘ om maar weer eens een platitude uit de kast te rukken. Gelijk de inspraak naar voren kwam in shows die door de Neerlands Hoop onder de aandacht werd gebracht. De omwentelingen die zich voordeden. Het collectief dat zich liet delen, Nederland in de vaart der volkeren en de oliecrisis die bezworen moest worden. Niet voor te stellen dat Koeweit zo’n impact had op dit land achter de dijken. Een vertegenwoordiger van die andere tijd is zich gaan verpozen in een eigen Nirwana. Waar de rook niet om zijn hoofd is verdwenen, waar het relaxen op de voorgrond staat en waar ’the wild side’ van Lou Reed een hoofdrol in zou kunnen spelen. De tijd van Op Art en Pop Art, de tijd dat Art Veldhoen met zijn erotische werken vanuit een bakfiets de wereld probeerde te schockeren. Tegenwoordig met Hedy d’Ancona zijn tijd verslijt. Shocking Blue met Venus de Amerikaanse platenmarkt veroverde. En waar ‘Wasted Words’ en ‘Meneer de President’ garant stonden voor de nodige ophef. Maar misschien haal ik het een door het ander, raakt ook mijn geest verstopt door de herinneringen die door dit bericht naar voren komen. Ook ik ben slechts een tijdgenoot. Weliswaar ook op dit moment, niet goed wetend wanneer het straks mijn beurt zal zijn. Een mens van alledag, hoewel ik daar niet zo vaak bij stilsta. Gelukkig niet, want ik zou dat als een belemmering in mijn huidig zijn kunnen ervaren. En die ervaring stel ik, wat mij betreft, nog even uit. Het enieg wat ik vandaag zou kunnen doen is misschien wat min-zaam mijn hoofd te gaan buigen. Voor hem, een tijdgenoot: Armand. Dat de rook die jij ooit hebt genoten je brengt naar de plaats die jij hebt ingenomen. Ergens, hier heel ver vandaan. Een plek die zich laat raden en waar geen mens zich een voorstelling van kan maken. Geluk aldaar en kijk tevreden terug op dat wat jij ons te vertellen had!