Memento Mori

Het heeft veel weg van een gevecht tegen de bierkaai. In dit geval is de bierkaai te vinden in het kleine kamertje, dat veel weg heeft van een opslagplaats van goederen. Materie in dit geval, hetgeen tot uitdrukking komt in de stapels die deel van dit geheel zijn gaan uitmaken. En ergens in dit geheel bevinden zich zaken die, wanneer daar de tijd voor is, uiteindelijk via bestemde wegen dit pand zullen gaan verlaten. Maar zover is het nog lang niet! Neen, hooguit is een van de kenmerken dat, wanneer het geheel meer is dan de som der delen, er ogenschijnlijk weinig verbetering dan wel verandering gaat plaatsvinden. Voor de willekeurige voorbijganger is het een kwestie van even de ogen sluiten, even diep ademhalen en overgaan tot weer een andere orde. Desnoods van alledag. Ik voel mij er in de regel wel prettig onder. En juist dat prettige gevoel valt niet direct met een ander te delen. Vooral niet wanneer die ander zich daar ongelukkig onder voelt. De vraag waar te beginnen is allereerst onoplosbaar. In die zin dat, wanneer een voorwerp zich in mijn handen bevindt, ik een afweging dien te maken: wegdoen of houden. Een kwestie veelal van een moment en wanneer eenmaal een besluit gevallen is, heeft dit iets onherroepelijks. Dan is het voorbij. Zo ook met herinneringen. Wanneer deze zich voordoen is ook dat slechts een kwestie van houden dan wel loslaten. En met dit laatste zet ik mezelf voor een blok: een stootblok. Want ik vind eigenlijk van alles wel leuk. Ik vind in de regel het bewaren van zaken verdomde aardig. En nogmaals, ik voel me daar heel prettig onder. Daarnaast heb ik nog een makke: wanneer zaken dit huis verlaten zie ik kans weer andere zaken het huis binnen te brengen. Boeken bijvoorbeeld. Boeken die zich hoofdzakelijk kenmerken doordat deze een hoog fotografisch gehalte hebben. En wanneer anderen mij attenderen op het feit dat van de aan dan wel de andere (overleden) fotograaf wederom een werk het levenslicht heeft gezien, schroom ik niet om op jacht te gaan. Waarbij het hebben een wezenlijke rol in dit geheel speelt. Ach, het brengt mij op straat en voor geraniums heb ik absoluut geen zwakte. En wanneer het weer het enigszins toelaat, verlaat ik mij graag op deze innerlijke driften. Of noem het zwaktes desnoods. Aan inzicht in mijn eigen zijn ontbreekt het mij geenszins. Hoewel ook hier weer de nodige vraagtekens bij te plaatsen zijn. Gelijk ik me nu wederom bezondig aan het feit dat ik het toetsenbord beroer, terwijl ik me totaal iets anders had voorgenomen. Straks komt Willem. En Willem brengt mij wederom een kastje. Van zijn hand. Naast dwaalgeest, een eigen huiskast een derde. Memento Mori. Ik kwam, zag en zag niet veel later dat een rode stip achter Memento Mori werd geplakt. Geen optie, maar direct een aankoop. Onder de noemer van een cadeau voor mezelf onder de Kerstboom. Een (aan)denken. En wanneer juist die spreuk mij aansprak, de wetenschap dat er wel vijf andere belangstellende voor dit kastje waren, ben ik blij met de impuls die in toen de ruimte gaf. En dat het een waardig iets is… zo blijft de kunst van het denken in ieder geval in een kastje gevangen. Want stel je voor dat mijn denken zou gaan dwalen. Juist dan komt dwaalgeest weer van pas!