knollen, citroenen & trollen

Wegen van tegenstrijdigheid kunnen uitsluitend getuigen van de polen waartussen leven zich voordoet.
Het heeft veel weg van de Styx die eeuwig en eeuwig het pad baant en de brug weet te vermijden.
Meandert als het ware. Waardoor de onvoorspelbaarheid van wat zich achter de bocht bevindt van
een ongekende waarde dan wel een ongekende schoonheid zou kunnen zijn.

De grote verrassing. Het licht wat zich laat raden.
En de spanning die tot het einde ongekend blijft. Verrassend.
Tot twee keer toe. In drie zinnen. Voorspelbaar.

Zoals ik in grote mate het voorspelbare koester. Weten waar ik aan toe ben en daardoor mijn ogen sluitend
voor dat onverwachte. Want het niet verwachte kan een aanslag doen op mijn bloedcirculatiesysteem.
Mijn hart wat sneller klopt. Bij wijze van spreken dan, want de b”tablokker doet zijn best.
Althans wanneer ik de bijsluiter raadpleeg. Als ik de bijsluiter raadpleeg.
Zoals een ander mogelijk verloren raakt in een simpele handleiding, komt het wel eens voor dat ik
een aantal van die onbenoembare klachten wat meer in het grotere verband kan gaan plaatsen.
En mij dan weer verbaas over diezelfde onvoorspelbaarheid.
Terwijl ik me tegelijkertijd realiseer dat het gebeurt zoals het gebeurt. Net als al die andere zaken.

Wanneer ik de reacties van de laatste tijd tot mij laat komen, gaat het verhaal wat hier boven staat absoluut
niet op. Iedere dag meandert door de momenten heen. Al eerder heb ik mij daarover lopen verbazen en dat
ook regelmatig uitgesproken. De kans dat dit wederom een herhaling wordt is dan ook grotelijk aanwezig.
En eigenlijk wel prettig. Want op sommige momenten is een herhaling van een andere betekenis dan dat
die herhaling doet vermoeden. Zoals ik bespeurde toen ik voor de derde keer de Sluispolder bezocht.
Ander licht. Een andere vrouw. Een andere ontmoeting. Een ander onverwacht. Zoals op zaterdag.

De dichterskring Alkmaar zette de toon. En ik zag Agatha B. weer.
Niet alleen als pleitbezorger, maar ook als de gastvrouw die inleidingen voor haar rekening nam.
En de omgeving op haar inspiratie had laten inwerken.
Waardoor de inspiratie zich als het ware buiten haarzelf kon gaan manifesteren.
Of misschien is het wel omgekeerd. Dat haar persoon de omgeving weet te inspireren.
Dat het gras het kopje naar haar woorden laat hangen. Dat de olijven opeens van kleur verschieten.
En dat de stammen van diezelfde olijfbomen nog meer op trollen zijn gaan lijken.
Stomweg door die woorden. Dichters. Mensen die wat te vertellen hebben.
De ontroering die zich van de toehoorder meester maakt. Of een gedicht wat smeekt om een herhaling.
Maar in die herhaling gebeuren weer andere dingen. De klank.
De kleur. Het licht wat weer ligt. Een wolk die voorbijschuift.

Bij wijze van spreken dan. Zoals zoveel van mijn woorden bij wijze van spreken zijn.
Waarover ik me dan weer zit te verbazen. Of juist loop te verbazen.
Omdat niet eerder dan dat ik dit masjien tot leven weet te wekken,
het voor mij ook een raadsel is wat zich nu weer onder de toetsen verborgen houdt.

Schuilhoudt. In het struweel. Waar de kaboutertjes huizen.
Waar de elfjes zich ook weer opmaken voor de het herfstgebeuren.
De nootjes die in de winterkast zijn gestopt. De voorraden eikeltjes over elkaar heen duikelen.
Beukennootjes om te knabbelen en hazelnoten zich verschuilen.

Want naast en door dit alles loopt de opdracht van Eric door. Maak een foto.
Voldoe aan verschillende criteria. En laat je creativiteit ook nog een rol spelen. Ik deed wat.
En kies voor drie. Maar wie helpt mij de keuze te bepalen…
Wie, oh wie…
Het pad.

De oever reikt tot gene zijde
een zilv’ren lint de weg
buigt af en vaag een glimp
een onbestemde kijk

zien kan in dit maanlicht
niet de weg noch het pad

laat zich voorspellen.

Suggestie:

1, 2 of 3. Zonder woorden, zonder tekst laat ik de foto spreken…

Roep JU maar.