uit huis & thuis & ….

Uit huis en thuis. Uithuizig zijn onder de noemer bezigheden buitens huis hebbende ofwel bbhh.
Als een soort van dubbel D wat bij een bekend bhconcern wekelijks de etalage haalt.
Een kwestie van kijken. Een kwestie van zien. En dat zien heeft de laatste dagen wel voldoende
aandacht getrokken. Wat blijft is toch de vraag hoe plaatje I, II dan wel III de aandacht heeft getrokken.
Bij het wat makkelijker maken van een keuze mijnerzijds. In het kader van de fotografie.
Cursus weet JU wel…”!
Hunkerbunker lexis heb ik dat concern wel geringschattend genoemd. Maar men staat voor iets.
Voor een product. Zoals anderen ook voor een product stonden. Veelal verpakt in schone praat terwijl
getallen over wit papier heen werden geslingerd. En de betrokkene vaak niet meer wenste te horen
dan de magnifieke getallen deden veronderstellen. Het Zwarte Pietenspel wat nu dan losbarst.
En de vinger naar de ander blijft wijzen. De vooronderstelde hoogmoed die ten val komt.
Of de paranoia die ervan uitgaat dat er sprake is van een complot.
Het smeden hieromtrent en het vuur wat wakkert en de hoop dat het wordt geblust.
Het kind wat mogelijk met het bluswater het riool inspoelt. De tranen die geplengd worden.
Het gevoel van in de steek gelaten te zijn.
En het gemak waarmee getallen en verhalen de krant weten te halen.

Want het begint met niets. Mogelijk een vraag. Een gedachte.
Een ingeving. Een idee. Een lichtje wat gaat branden. En de grond waarin deze vraag kan worden gevoed.
Vruchtbaar is de hoop. Indien de grond van voldoende voedingsmiddelen is voorzien. Een beetje Pokon.
Kunstmest. Humus. Zwarte teelaarde. Biologisch dynamisch ontwikkelt. Opkomst en ondergang van planten.
Insecten die in de aarde woelen. Regenwormen. Emelten.
Mollen die op jacht gaan en de aarde weten te beluchten.
Vaak tot lichte ergernis leidend. Er mollenvallen worden geplaatst.
Een mestkevertjes. Scarabee. Ook zoiets wat in de oudheid een bepaald aanzien genoot.
En wat zich nog steeds in stand weet te houden. De mest kevert.
Lieveheersbeestjes. Als teken tegen geweld. Zinloos geweld wordt verondersteld. Wat zich ook nog voordoet.
Gelijk de mensheid zich herhaalt. En de geschiedenis hier slechts getuige van is.
Gelijk de tijd het geheel nader beziet. En dat al tijden doet.

Maar ook dat is een veronderstelling.
Gelijk het feit dat er een moment komt dat een kind een nestvlieder wordt.
Probeert op eigen kracht de wereld vanuit een ander standpunt te gaan aanschouwen.
Zoals ik gisteren hoorde. Een vlieger die opgelaten wordt. Daaraan een lijntje met een camera.
Daar een radiografisch bestuurbaar kastje aan. En dan vanaf de grond foto’s maken.
Onvoorspelbare foto’s. Onherkenbare foto’s zou ik me kunnen voorstellen. Birdseyeview. E”n woord.
Veel punten. Scrabblengels. ‘Spreek toch je moerstaal!’ Graag!

Uit huis en thuis. Terug van weggeweest. Omstandigheden die een rol kunnen gaan spelen.
Zijn gaan spelen en er geen sprake is van enig toeval. Omdat toeval ook in dit geval niet bestaat.
Slechts die omstandigheid.
Het delen van de dingen die in een ander moment in een gevoel van samenzijn zijn aangeschaft.
Met een heel andere intentie. De omstandigheid die ook onder een totaal ander gesternte plaatsvond.
En nu heel anders plaatsvindt. Verhuizen.
Een busje, aan auto, nog een auto, een aanhangwagen. Een kast. Nog een kast. Een derde Ikea kast.
Die niet zoveel verhuizingen zullen overleven. Want daar zijn die kasten niet voor bedoeld.
Ook dat is niet nieuw.
Want de waarde is bepaald: tweede hands op dit moment. omdat het voor een tweede keer
door handen gaat. Andermans handen.
Maar ook dat hoort erbij. Ook dit is een teken van leven.
En dat heb ik nu vastgelegd, de drempel over en de beschouwing achter de rug.

Zoals er straks nog een schouw zou kunnen plaatsvinden:

sleutels die worden achtergelaten en deuren die zich laten sluiten.

Door andere handen!

Om zo’n bladzij
maagdelijk te laten
is dit mij een
doorn in het oog;

bezoedelen een deel
van het geheel
opdat ik mij
op haar bedroog