Kom in/uit de tent…

Hachelijk” Belachelijk! Ook al heb ik nog geen enkel idee waar dit nu weer over zal gaan. Hoewel, met de huidige politieke waaghalzerijen, het kom in de tent dan wel het de tent uit sodemieteren, heeft het veel weg van een koorddanser met evenwichtsstoornissen. Weer eens wat anders dan die plaatselijke psychiatrische stoornissen die nu eenmaal gelukkig onder alle koppen van de DSM-V te schikken zijn. Waar zouden futurologen zich in de toekomst nog over dienen te buigen, wanneer alles een plek verworven heeft, de geschiedenis van de herhaling een dieptepunt heeft bereikt en de mensheid, in totale arren moede, het hoofd laat hangen en nog slechts een enkeling het hoofd rechtop weet te houden. Die liever barst dan buigt. Vanuit waarschijnlijk een achterhaald rechtvaardigheidsgevoel. Neem nu zo’n Deijsselbloem die juist in dit soort weer de rug recht weet te houden. Er niet voor terugdeinst om, gewapend met paraplu en regenjas, de striemende regen en wind te trotseren. Zijn koers weet te behouden en de regen gebruikt om niet alleen zijn kruit droog te houden, maar ook de wat verzurende wijn wat aan weet te lengen. Een paar drupjes limonade erbij en geen mens die doorheeft dat, door de lopen der tijd, de omstandigheden steeds minder aan het worden zijn. De wegen der geleidelijkheid die ook Groot- dan wel kleingrutters al jaren bewandelen. Doen we toch, voor dezelfde prijs, wat minder inhoud in diezelfde verpakking”!
Hachelijk om de kluit te blijven belazeren. Naast holle woorden worden het steeds meer holle vaten die in volume aan het toenemen zijn. Neen, in Nederland hoeft niemand om te komen van de honger; dat si nog steeds voorbehouden aan landen ver van ons. Waar rampen zich voordoen en waar machthebbers misbruik maken van voorkomende situaties. Waar hele volksstammen hun oor laten hangen naar het gebral wat wordt uitgekraamd. En dat alles vaak nog tegen beter weten in. Althans, dat is wat ik uit de berichtgeving pluk en ik lees niet eens het AD. Toch blijf ik lezen en blijf ik me ook nog steeds verbazen. Door positie in te nemen zou ik mezelf in de kijker kunnen stellen, gelijktijdig waag ik me daar niet aan. Want door stelling te nemen, kan het je zomaar gebeuren dat anderen zich aan jouw stellingname gaan ergeren en dat er een discussie ontstaat waar ik, op dit moment, absoluut geen behoefte aan heb. Dan loop ik liever een straatje om en ga de mogelijke voetangels en klemmen op voorhand uit de weg…
Noem mij een lafaard en ik zal dit volmondig beamen. Noem mij geen denker, wanneer ik mijn gedachten aan de loop laat gaan. Noem mij geen schrijver als blijkt dat ik de taal op zich niet machtig ben. Noem mij geen prater, wanneer ik mijn mond snoer. Zelf snoer en dit keer niet door een ander laat snoeren. Maar…
wie ben jij, wanneer je zo kennis neemt van mijn gedachten” Anders dan ik of misschien niet veel anders dan ik” Ben ik jij of ben jij ik” Kijk, zie maar en als je daar dan uit bent… schroom niet, maar laat het mij weten!