Koestering

De eenvoudigen van geest, zullen de wereld erven. Mogelijk wat simpel gesteld, wanneer anderen op zoek zijn naar de Theorie van Alles. Waarbij ruimtetijd om de hoek komt kijken, snaartheorie een rol speelt en kwanrumcomputers in de toekomst een belangrijke rol kunnen gaan spelen. Waarin wormgaten de tien veronderstelde dimensies tot leven kunnen gaan wekken en de dood nog steeds een vanzelfsprekendheid is. Mark Alpert bracht mij op dit spoor en het spreekt haast voor zich dat ik geregeld het spoor bijster ben. Het intrigeert geweldig en ik snap er gelijktijdig de ballen niet van. Waardoor ik weer terugkom op die eerder geformuleerde beginzin: eenvoud van geest. Dat kan ik nog enigszins bevatten en de rest is veelal abacadabra. Gelijk ik ooit van Agt dacht te horen toegeven en waarbij, achteraf, bleek dat hij juist het tegenovergestelde had beweerd. Waardoor de constatering dat er wonderen zijn die de wereld uit worden geholpen, zijn beslag krijgt.
’t Is Herfst. Dat si tenminste iets dat ik aan den lijve mocht ervaren. De wind die door de bomen raast, de afgebroken takken, bladeren die de moed hebben opgegeven en de regen die het verdomd om in een drup over te gaan. De klank van water in een dakgoot, vogels die hebben besloten te gaan schuilen en een enkele fietser die zich buiten waagt. Een wandelaar, ik, die probeert zijn paraplu te redden tegen die onvoorspelbare windvlagen. Een paraplu die ik ooit uit Amsterdam heb meegenomen en waarvan de baleinen de eerste knakken hebben doorstaan en zich nu naar mijn hand hebben gezet. Ook dat koester ik in zekere mate, hoewel het weer mij parten blijft spelen, de verwarmingsbuizen een eigen geluid produceren en de tijd naar het ‘Heerlijk Avondje’ voortschrijdt. De suggestie omtrent Witte Pieten een substantiele bijdrage levert omtrent de discussie die gepaard gaat met een mogelijk veronderstelde vorm van racisme dan wel de positieve discriminatie die zich daaromtrent voor kan doen. Waarom een jarenlange traditie de nek omdraaien”!
Daar brengt vandaag mij de wind, de regen en het dekbed dat ik koester. Lekker met mijn ogen dicht in de veronderstelling dat het dak waaronder ik vertoef, ook nu weer veiligheid en bescherming biedt. En die koestering” Ik besef het en geniet!