XTRASPECTION

Met mijn inblik valt het, over het geheel genomen wel mee, mijn uitblik daarentegen behoeft nog de nodige aandacht. Niet dat dit problemen behoeft op te leveren voor een willekeurige buitenstaander, die zal daar allicht weinig boodschap aan hebben, maar dan nog. Kijkend in de spiegel zie ik een rimpelvol gezicht met wat tekening onder de ogen. Grijs haar en een idem baard, hetgeen een belangrijk deel van mijn gezicht weet te verbergen. Waarachter ik, in onbepaalde zin, voor een belangrijk deel schuil ga. niet zozeer omdat ik het een dan wel het ander te verbergen zou hebben, maar meer ingegeven door een bepaalde vorm van gemak. Noem het luiheid desnoods en ik zal niet veel meer doen dan dit te beamen. Daarnaast zou ik willen stellen dat ik me toch wel aangesproken voel voor een zekere vorm van xtraspection. Een intro heb ik reeds voor mijn rekening genomen. En die xtraspection bepaalt voor een belangrijk deel mijn blik. Gelijk ik de heer Jan Hemels vanmiddag in Bergen trof. Hij mij de ultieme vraag stelde en ik vervolgens dacht aan de horizon die in mijn perceptie niet altijd recht hoeft te zijn…

Statler en Waldorf als inspiratiebron. De mannen kijken over mijn schouder mee, schudden regelmatig hun hoofden meewarig, wanneer ik me weer eens te buiten ga aan mijn oeverloos gewauwel. En ik daar nog steeds genoegen aan ontleen. Waarbij het discutabel zal blijven of het nu om de inhoud dan wel om de verpakking draait. Het is immers niet altijd recht zo die gaat. Of krom als gegeven. De bocht in en de bocht uit. Gelijk ‘introspection’ het tegenovergestelde van dat veronderstelde ‘xtraspection’ zou kunnen zijn. Een beetje het idee dat Kees Oosterbaan aan zijn huidige project heeft weten te hangen: ‘hidden art’. Hij noemt het eenvoudig weg ‘Kunst verstopt’, waarbij juist dat laatste woord precies aangeeft met welk een eenvoud van geest juist Kees zich manifesteert. Stomweg verstoppertje spelen,opdat het kind, ver in ons verscholen, zich weer met kinderlijke eenvoud kan gaan manifesteren. Want dat soort spel zijn wij, groter gegroeiden, waarschijnlijk ergens onderweg kwijtgeraakt.

Enfin, ik was in Bergen en bezocht ook nu weer Nieuw Kranenburgh. Ik deed weer wat met mijn handigheidje, mijn handmakkertje in de meest positieve zin van het woord. Ik stond daar en zag en niet veel later keek ik daar weer naar. Met een ietwat andere blik: mijn uitblik!