kunstwerk

Jezelf tot kunststuk verheffen. Dan ontkom je haast niet aan enige pedanterie. Dan wordt subjectieve schijn omgezet in objectief ervaren. De weerklank van een dagelijks gebeuren op een vreemdsoortige manier in de schijnwerper gezet. Kan er zelfs sprake zijn van enige vervreemding. Duurt het vast niet lang meer dat angst een plek gaat innemen. Is er mogelijk sprake van enige textuur. Wanneer daar sprake van is, geheid dat geweeklaag de kop opsteekt. Het woord textuur valt hierbij totaal buiten de context. Met textuur wordt simpelweg bedoeld op welke wijze iets in elkaar steekt. Bijvoorbeeld een muur. En de makke die zich zou kunnen voordoen is, dat textuur verward wordt met structuur. Hetgeen de discussie als zodanig nog veel onappetijtelijker zou kunnen maken. Want waar gaat het vandaag nu helemaal om” Niet om de betekenis van aswoensdag dit keer. Niet om de rol van de kerk in de totale geschiedenis der mensheid. Niet in de laatste plaats om de rol van het onderwijs in de relatie tot de opvoeding. Neen, dit keer gaat het simpelweg om mij!

De ik die zich bedient van de naam Wik. Waarbij wiskwegen een deel van zijn geheel hoopt te zijn. Opdat de hoop, het enige wat juist tussen het deksel van die vermaledijde doos bleef hangen, ook vandaag voor enige betekenis zorg kan gaan dragen. Het betreft dit keer de opdracht die Erik bij ons in de maag wist te splitsen. Zijn titel luidt: Anton Corbijn, hij is fijn!

En dan passeren enkele kenmerken van Corbijn’s werk. Zwart/wit, waarbij het zwart altijd intens zwart is. Sfeer, door middel van de ruimte en compositie. Personage is niet perse herkenbaar, vaak wel wat hij doet of is. Zijn foto’s voegen altijd iets toe aan het bestaande en bekende. Een grote persoonlijke betrokkenheid bij zijn onderwerpen.

Voor dat laatste aspect ben ik niet zo bang. De eerder genoemde kenmerken durf ik van vele vraagtekens te voorzien. Juist dan wordt het weer puzzelen. Of, in mijn geval, neuzelen. Neuzel ik in mijn bestande archieven of zoek ik mezelf in dat spiegelbeeld dat ik vast weet te leggen” Is het dan die enkele druppel, die teloor gaat in mijn snor (een bijverschijnsel van de middelen die ik slik) of is het mijn interpretatie van Willem Barentsz”! Zou een rol in deze filmprent niet voor niets aan mijn vochtige neus voorbij zijn gegaan” Is het mijn eigen ijdelheid die hier de kop op steekt” Of ben ik weer eens de eigen wijzig heid aan het toepassen” Ik heb dit keer besloten om ook wat met picasa te gaan doen. Een voorbode was gisteren reeds te zien. Een nabode moet het licht wat doen duisteren. Bij deze dus!