AFSCHEID…

Vaarwel… ofwel het scheiden als handeling van personen van wie de een de ander gaat verlaten, vooral met het oog op de omstandigheden waaronder de scheiding plaats vindt, de gevoelens die erbij opgewekt worden en de betuigingen die men elkaar geeft… Als men hem of haar vaarwel zegt kan dit gepaard gaan met gevoelens van tederheid, hartelijkheid, hatelijkheid dan wel met de doeltreffendheid van dat moment. Weemoed en droefenis, de koelte van de stijfheid en de formele regels die daar weer aan te koppelen zijn, doen recht aan de normen en waarden waarmee de mens, vanuit zichzelf dan wel door zijn of haar opvoeding, probeert zichzelf in deze wereld staande te houden. Als een afscheidsfeest zich voordoet, een laatste bijeenkomst waarmee toch iets wordt afgesloten, kan men met elkaar het glas gaan heffen. Dat kan onder het mom van een afscheidsles, een les waarmee een cursus besloten wordt dan wel een les waarmee een scheidende docent zijn werkzaamheden besluit. Nu is het zo dat in de huidige tijd er werkgevers kunnen zijn die bij doemende problemen een afscheidspremie ten behoeve van hun in de toekomst voormalige werknemers, een geldelijke som ter beschikking stellen, als het mogelijke doekje voor het bloeden dat op een ander moment zo feestelijk heeft plaatsgevonden. Het welkom wat werd uitgesproken en het succes dat toen eenieder werd toegewenst.

Nu omschrijft van Dale dit als een financiële tegemoetkoming van de werkgever in het kader van een afvloeiingsregeling, waarbij het woord oprotpremie aan de einder opdoemt. En dat is wel het laatste waar wij als werkers in de gezondheidszorg op zitten te wachten!
Daardoor doet dit betoog mogelijk enigszins denken aan een afscheidsrede, een rede dan wel toespraak bij een plechtig afscheid. Meestal gezegd van een toespraak door iemand die de dood tegemoet gaat, tot zijn achterblijvende relaties of vrienden gericht… Een laatste redevoering bij het neerleggen van een betrekking, waarin de spreker van zijn toehoorders afscheid neemt…
Zover wil ik het nu echter niet laten komen! Meer spreekt mij aan de afscheidskus, een laatste kus bij het vaarwel zeggen… Maar is er wel sprake van een vaarwel”! Ja en nee, indachtig het gedachtegoed van de voormalig lijsttrekker van de PvdA, Joop den Uyl.

Dit komt nooit meer terug! Dat ben je kwijt en wordt ook na deze woorden als een herinnering in het totaal der dingen bijgezet. Daarnaast lokt de toekomst, het begin wat bij een aantal mensen de vraag kan oproepen in welke slangenkuil zij dreigen terecht te kunnen komen. Het leven is een feest, voor een ander een lolletje, en voor een derde een serieuze uitdaging om met dat leven aan de slag te gaan. De twijfel en de weifel die om beurten een rol kunnen gaan spelen in de dingen van alledag, de draaglast die ondanks de woorden van Mila Kundera als een ondraaglijke lichtheid van een bestaan werden omschreven. Het is dan ook nu geen afscheid in de meest expliciete betekenis van het woord. Het is het vervolgen van die spiraal, de niet altijd zichtbare cirkel die zich vicieus kan manifesteren en het moment van nu wat zich soms zo hartstochtelijk voordoet. Het is de aardworm die zich door het dal heen worstelt en de mens die zich verbaast over het uitzicht wat hem op de berg geboden wordt.
Het is het begin van een einde en het einde van een begin en wat de toekomst ook zal brengen… Ook dit zal niet meer af te nemen zijn! Dank daarvoor en succes voor straks, maar niet eerder dan dat ik de volgende woorden ter overweging mee wil geven:

HERINNERING

Het koesteren

van de herinnering

verdween

met mij

Toen ik verdween

koesterde men

mij…

Ook dit zal de lezer niet geheel onbekend voorkomen. Indachtig de dag waarvan wij iedere avond opnieuw afscheid nemen in de verwachting dat er een nieuwe dag aan de einder wacht.

Er een gisteren is geweest, waarbij een lastpost een last post had kunnen spelen…

Er vandaag mogelijk opnieuw een morgen valt te verwachten,

verblijf ik in vandaag.