onafwendbaar

Vandaag gaat zij dood. Straks zal haar ademhaling stokken. Haar hart de laatste slagen maken. Verdwijnt zij, terwijl gelijktijdig een volgende ster aan het firmament verschijnt. Ook het moment dat de herinnering een aanvang neemt. Het afscheid nemen. Het onomkeerbare moment. Het onafwendbare. En in dat woord ligt veel besloten. Onaf. Het wenden tussen dat sterke en het kwetsbare. En de baar. Hoewel dat in dit geheel niet helemaal op de plaats is. Maar inherent is aan leven. On af wend baar. En waar je ook bent, waar je ook zult zijn, het is als ik ooit schreef na de dood van mijn vader. Ook wij waren ooit samen.

Samen waren

Zou iets van mijn gevoel

gestorven zijn      met jou

toen wij         aan jouw doodsbed

je oogopslag het laatste contact

van deze aard’ was net zo snel        en

vluchtig

het besef dat

woorden           in jouw oogopslag vertolkt

de dag zo        hemelsblauw een

maandag waarop de       maan

zo stralend zo berustend

jij daar lag

woord’loos        liet je

mij de woorden zeggen       ik dacht

je verstaat me terwijl je niets

anders te zeggen hebt dan dat       jij

erbij bent ik bij jou ben blijf

en blijf          nog even

wachten op de

dingen                onuitgesproken zaken

reeds lang vergeten

zie ik jou         zag ik jou en zagen

wij elkaar         niet zoals wij

elkaar hadden kunnen zien

moeten zien

terwijl wij verder

zaten             verder liepen op een pad

totdat jij zei             moest zeggen tot

hier en nu

ga ik alleen