LOT

Ze valt niet op. Dat is haar lot. Nu hoeft dat ook niet zo nodig. Want ze heeft zich bij dit gegeven neergelegd. Dat mensen haar passeren en geen notie van haar nemen… ach, wat heeft ze eigenlijk te klagen. Een druppel doet haar goed. Een windvlaag wappert door haar blaren. Oogluikend staat zij toe dat de zon,gedachteloos, haar bloemen opent. En gelijktijdig legt ze zich neer bij het gegeven dat zij, onverbloemd, haar bloemen laat verwelken. Niemand die haar plukt. Geen kind wat oog heeft voor haar schoonheid. Zo kruipt het voorjaar aan haar voorbij. Zij kijkt niet uit naar de zomer. De hitte van de zomerstralen die haar geest verwelken. De herfst, welke haar de kracht ontnemen. Zij zich opmaakt voor de regen. In vlagen haar gezicht laat teisteren. De herfstkleur haar kleurenpracht ontneemt. En zij zich opmaakt voor de winter. Verdort. Verwelkt. Zich neerlegt bij dat voorspelbaar gegeven. Haar karma. Zoals ook de mensen met hun karma worden geconfronteerd.
De muur zwijgt. De muur kent een eeuwigheidswaarde. De muur blijft onveranderd. Een tint die zich wat moeilijk laat omschrijven. Een muur als een gegeven. Een muur. Een bloem. Een muurbloem. En toch ligt zij nu vast. In al haar schoonheid, in al haar pracht. Opdat wij niet vergeten. Ik kwam haar tegen: onderweg en sprak met haar. Roemde haar schoonheid maar, een muurbloem zal zij altijd wezen…