1 ei gezien…

099999 Het woonerf nog niet af. 100000 Neen, niet in geld. Zo snel laten euro’s zich tegenwoordig niet verdienen. Eerder uitgeven. Gezien de karrenvrachten die gisteren en ook eergisteren de winkels van de landelijke grutters verlieten. En waar ik nog steeds met bewondering naar kijk. Het zal wel te maken hebben met het credo: ‘een klein bedrag, pinnen mag’ wat nog steeds niet van toepassing is bij de Chinees. Die berekent even zo vrolijk voor een bedrag onder de tien euro nog 25 eurocent. Huldigt nog steeds het principe dat vele kleintjes toch iets groots weten te verrichten.
Eerste Paasdag. Geen ei gevonden. Ook geen poging gedaan een ei te gaan zoeken. Het geloof in de Paashaas en daarmee samenhangend dat verhaal van die eieren, stomweg uit beeld verdwenen. Ook de verplichte paaseierenhoeveelheid overgeslagen. Een ei in de sla. Gebakken aardappelen. Krieltjes in dit geval. Nog vergeten om chocoladevla met slagroom als toetje te nuttigen. En daardoor ook niet stilgestaan bij de sneeuwster die op18 graden in een doos van Maitre Paul verborgen gaat. Voor die lekkere trek. Voor dat moment wat je aan jezelf zou kunnen gaan wijden.
Voor dat andere moment. Waarop de zondag niet zozeer in het teken van het Christelijk geloof komt te verkeren. Wanneer het goed rusten is na een week van arbeid. En ik de laatste dagen van mijn FPU ga opsouperen. Ook zoiets bijzonders. Afscheid nemen van mijn werkzame verleden. Letterlijk met pensioen te gaan, is niet een moment om langdurig stil bij te blijven staan. Velen gingen mij reeds voor: de vraag hoevelen mij in de toekomst zullen volgen, zal in het ongewisse blijven. Net zoals die jongens in dat Catshuis niet over de balk wensen te gooien. Of het Centraal Bureau voor de Statistiek en het Centraal Plan Bureau, met nieuwe berekeningen, de acties van Mark en co weten te ondersteunen. De Paas gedachte met een enkele haal naar de achtergrond weten te dringen. Eerst het zoute en daarna nog het veel zoutere. Bremzout, vermengd met strooizout met een dubieuze achtergrond. Uit Polen misschien…”!